Parlak ZIRVALAR

Starbucks’daki kasanın yanında “beni al” diye bağıran itemlar

2012-02-14T11:06:00.001+02:00

Yani bir sürü ıncık mıncık ıvır zıvır var ama yarısı bile lezzetli değil. Ve ben onların sadece bu coffee shop’larda satıldıklarını zannederken bazılarını aslında Migros’da bile bulabilmek-hem de daha ucuza- biraz hayal kırıklığı yaratmadı değil. Pastane ürünlerine geldiğimizde çoğu bence şahane görünüyor ama gene çoğu maalesef tırt. Tabi rakipleriyle karşılaştırıldıklarında açık ara farkla öndeler ama vaad edilen (görüntü) ile tadılan lezzet uyuşsun istiyorum. Başka bir deyişle “yummy” görüntüsü “mmmmm” efekti versin istiyorum.

İnsanların kağıt bardaktan kahve içebilmek için uzun kuyruklar oluşturması garibime gidiyor. Kahvesini fincanda ve masasına kadar getirebilecek kadar servis verebilen cafeler mevcut nihayetinde ülkemde. Bir de sofistike türler türedi. “Yağsız sütlü, double shot cappuccino” “soya sütlü caramellatte” bok püsür…Bazı siparişlere tanık oluyorum ve içimden eski bir server/çırak barista olarak gülümsüyorum. “Babanın evinde de macchiato mu içiyordun, hatta macchiato’na süt köpüğü ile beraber çok az süt karışmışsa bir daha yaptırıyor muydun sırf süt tadı almamak için?”, “Cappucinoyu yağsız sütle yapmak” mesela. Yapmayan bilmez ama işin sırrı zaten o tam yağlı süt, o şahane köpüğü yapan şeyi çıkart diyorsun sen ve gözümden düşüyorsun bağyan…Yarabbi!

Eczanelerde ilaçtan başka herşeyin bulunması mevzuu…

2012-02-12T13:46:00.000+02:00

Nasıl ayakkabı ve kıyafet gördüğünde vitrine yapışıyorsun,her bir şeyi dikkatli alıcı gözüyle inceliyorsun, artık eczane vitrinleri deonlardan biri. Artık ne zaman önünden geçsem yavaşlıyorum ve bacaklara bronzgörünüm veren spreyden selülit kremlerine, bağışıklık sistemini güçlendirenhatta zayıflamaya yarayan mucizevi haplara kadar herşeyi öğreniyorum birçırpıda.

Eskiden bnm içineczane senede 1-2 kere uğradığım, kötü kokan, lanet yerler gibiydi. Şimdi pekkeyifli, kalabalık hatta sorduğum ilacların bulunmadığı kandırıkçı tükanlaradönüşmüşler. Zaten ne zaman selülit kremim bitse nöbetçi bir eczanenin varlığıiçime su serpmiştir gecenin köründe, he valla…

Yazmıyordum nezamandır, Nevolpakletzyos arkadaşım hatırlattı sağolsun bir bloğum olduğunu,eski yazdıklarıma bir baktım, gülümsedim, kendim yazdığım için mi bilmiyorumama sevdim yazdıklarımı, sevimli olduğumu düşünüyorum, kendimle arkadaş olmakisterdim sanırım, iyi bir companion olurdum gibi geldi.

Bugüne dair kayıtbırakmanın en iyi yollarından biri yazmak. Belki 5 yıl sonra tekrar bu satırları okurum, hatıralar, yazıştığıminsanlar, gittiğim konserler, okuduğum kitap ya da izlediğim filmler tekrarcanlanır gözümde, seviyor insanoğlu nostaljiyiJ Belki 5 yıl sonra kendimi ifade etme özgürlüğümbile kalmaz ve bir bakmışsın blog denen olay yasaklanır ülkemde, belli mi olur?

Az önce ”MissDaisy’nin Şoförü”nü izledim, %100 dostluk bu kadar güzel ve insanın içineişleyen birşeymiş. Sonu güzel biten filmlerdi, ben bitirseydim eğer son sahneMiss Daisy’nin mezarına çiçek bırakan gözünden ince bir yaş süzülen iki eliyleşapkasını önünde tutan bir Morgan Freeman olurdu. Gözlerim sulandı önce biraz,sonra filmle hiçbir alakası olmadan ağladım, insan ihtiyaç duyuyor. Erkeklerhiç mi ağlamaz gizli gizli böyle birşeyler biriktiğinde, yoksa hep güçlüdurmanın gerektirdiği bir nasırlaşma mıdır ağlamamanın sebebi, merak ediyorum.Boşu boşuna kadınlara atfedilmemiş mi diyorsun (bkz:karı gibi ağlamak).

Seviyorumdramayı, filmlerde de, kendi hayatımda da. Kendimi zor yollara, imkansızilişkilere sokuyorum devamının iyi olmayacağını da duyumsayarak. Bile bilelades oluyorum bir başka deyişle. Boş hayatımı doldurmuş oluyorum biraz, herkesgibi.

Haftasonumu puzzletamamlama, sabahtan akşama kadar müzik, arada film ve internet ile doldurmuşbulunmaktayım. Karışık bir playlist’di ama Thievery Corp., Explosions inthe Sky, Ben Harper ve Mogwai vardı bolcana. İyi hissettirdi.

Bu hafta bnm içiniğrenç geçecek çünkü –dünyada 5000’den fazla business center’ı bulunan- şirketimin CEO’su Türkiye ziyareti yapacak ve toplantısını da maalesef bnmbulunduğum center’da yapacakmış buradaki yöneticiler ile birlikte, pain in the ass diye buna derim, sankiyeterince müdür ile muhatap olduğumuz yetmiyormuşçasına şimdi bir de buna panikataklı müdür münasebeti eklenecek, en nefret ettiğim durum. İğrençlik 2 de glckhaftasonumu sabahtan akşama kadar gerzek müdürümüzün bizim için ayarladığıilkyardım kursunda harcayacak olmam. 18 saat gibi bir boka tekabülediyor ki shittiest thing in the worlddiyorum. Gel ağzıma biber sür!

Haftanıniğrençliğini azaltacak güzel şeyler de var neyse ki! 2. en iyi dostumİstanbul’a gelecek, değişiklik olacak onu görmek. Ama film festivali için taane zaman aldığım biletler var, ama o da Polonya’ya gidecek Erasmus goygoyunakatılmak için. ”Niye Polonya?” dedim, ”kızııım her akşam parti yapıyorlarmışorda” dedi, umarım aidis fln kapmaz bu gazla:p

Vee !f başlıyor,biletlerim olmazsaydı yazmak için heyecanlanmazdım, en son katıldığım filmfestivali de buydu, başka özel durumları da vardır bnm için ama onları yazmakistemiyorum. Fi tarihinde gitmiştim, Emek’de izlemiştim. Çok güzel veetkileyiciydi. Şimdi Fitaş’a talimizJ

Festivale gelenkitleyi izlemek, gözlemlemek başlıca keyiflerimden olacak. Değişik tipler,hayatların tarzlara yansıma şekli ya da üste bir beden büyük tarzlarJ

En yakın dostum–number 1- sanırım şubat sonunda nişanlanacak, bu konu hakkındaki görüş vepsikolojik travmamı bir başka entry’de yazarım, içim şişer çünkü şimdiyazarsam. Stresi az bir hafta diliyorum, sevgiler.

Tam kafa dinlemek için uygunken...

2011-11-19T11:50:00.001+02:00

Nadiren de olsa böyle pek birşey yapmaya vaktimin kalmadığı zamanlar oluyor. Ya da vakit oluyor ama kesik kesik, dilimler halinde…İşte tam bu zamanlarda kendimle başbaşa kalabileceğimi düşünüp ona gore action aldığımda birşeylerin o dilimlerin arasından çıkıvermeleri çok sinirimi bozuyor. Tam kederli blues havasına gömülmek istiyorum, evdeyim, dışarının kararmasına şu kadar kalmışken ve odam yeterince karanlık iken, chill-out müzik açıyorum, ayrıldığım erkek arkadaşımla ilgili tüm güzel anılar beynime üşüşüyor-her seferinde bir başka bir ayrıntıyı yakalıyorum hatta, odamda sessizce ağlıyorum kimse duymasın diye, burnumu ve gözlerimi kurulayıp tekrar tekrar başlıyorum seremoniye…derken telefon çalıyor, çalmaya devam ediyor, bakmam gerek, önemli olabilir.

“Do not decide when you are sad”

Verdim bazı kararlar, Amerika’da çalışmak gibi, İstanbul’dan ve Türkiye’den uzaklaşsam iyi olurdu, kariyerim için hiç yoktan birşeyler yapsam ve buraya döndüğümde sevdiğim bir işe ve maaşa ve eve sahip olsam, sonra tekrar onunla karşılaşsam ya da ortak bir arkadaşla ve bnm o an ne kadar iyi bir yerde olduğumdan bahsedilse tanıdıklar arasında, biraz da hasetle tabii…Yapamayacağım düşünülen şeyleri gerçekleştirsem ve aldığım kararlardan gurur duysam…Beni şu ya da bu şekilde eleştiren ya da küçümseyen insanların, söylediği birbirini tutmayan çenebaz olduğunu bir de ben kanıtlasam ne hoş olurdu.

Kusursuz olmasa da fena değildir dişlerim, taş varsa gider temizletirim, diş ipi kullanan azınlıktanım, gargaram bile var. Ama gel gör ki hayatında ağzına bir kez diş fırçası değdirmiş abimin hiçbir problemi olmadı bu konuda. Ne kadar üstüne düşersen o kadar mı problemli oluyor, nedir anlamadım gerçekten.

Benim diş ve dişçi münasebetim ise bitmiyor. İlk kez diş taşlarımı temizlettiğim günü hatırlıyorum da açık kalp ameliyatı gibiydi. Yer yer biri beynime matkap sokuyor gibiydi. Sonra ilk 20lik dişimle uğraştım. Hayatınızdaki ilk çekilecek dişin, yan bir şekilde kemiğe paralel uzanmış bir 20lik diş olması pek talihsizdi tabii ki. Ellerimi kucağımda birleştirip gözlerimi kapattım, yapılanları merak bile etmedim. İki dişçi –bir de değil- 25 dk. çalıştılar, “dilini de dikelim mi” espirisi yaptılar, çıkardıkları bela dişi bana uzattılar kolye fln yapmak isteyebilirmişim diye, ağzımın uyuşmayan tarafıyla o kadar da narsist olmadığımı söyledim. Sonraki 4-5 gün cerrahi sebeplerden ötürü yanağımın içinde kocaman bir erik taşıyormuşçasına dolaştım evin içinde. Rezildi.

Geçen gün de ikinci 20liği çektirmeye gittim, normal bir çekim böyle oluyormuş, çabucak bitti, aynaya bakıyorum ve yaratığa benzemediğime şükrediyorum bu seferlik. Bazı insanlar gerçekten şanslı oluyorlar ama bu konuda, tüm hayatları boyunca 20lik diş diye birşey duymuyorlar bile. Düşman başına diyorum…

Giden sevgilinin ardından...böhü

2011-11-15T14:53:00.002+02:00

“Biri sizi terk ettiğinde, onu özlemenin, birlikte kurduğunuz küçük dünyanın yok olmasının ve her şeyin size onu hatırlatmasının ötesinde, en kötüsü, sevdiğiniz adamın sizi denediğini ve size göre makul olan her şeye REDDEDİLDİ damgası vurduğunu düşünmek. Bu durumda nasıl kendinize olan güveninizin tost gibi ezilmediğine, pestil haline getirilmediğine inanabilirsiniz ki?”

Onun beklentilerinin altında kalıyormuşum ve daha bir sürü zırva…Ben de ona böyle biriyle ilişki yaşamaya devam etmek isteyip istemediğini sordum, "hayır" dedi, "ayrılacağız o zaman" dedim.

Onun beni sevdiğini ve geri adım atacağını düşündüğüm için bir sms gönderdim 24 saat sonra, cevap gelmedi, ölü var sanki karşımda. İnsan dayanamaz, sarkastik de olsa bir şeyler yazar diye düşündüm ama olmadı.

Ayrılığın ilk safhasında üzüldüm, hüngür hüngür ağladım, iştahsızdım, az uyuyordum vs. İkinci safhada sinirlendim, nefret etmeye çalıştım, onun en çirkin fotoğraflarına bakıp kendime kızdım bununla birlikte olduğuma inanamıyorum gibilerinden veya aklımda tutmaya çalıştım aslında hep görmezlikten geldiğim onun en sevmediğim yanlarını.

Düşüncelerimi ondan ayırmak çok zordu-ki hala zor ama yavaş yavaş ilk zamanlardaki şiddeti azalıyor. Ağlamaktan hasta olacağımı düşündüm. Bir de birşey yiyememekten… Yediğimden tat alamıyordum. “Neden yiyeyim ki tat vermiyorsa” dedim.

Ondan ayrıldıktan sonra hayatım, renkli TV’den siyah-beyaz TV’ye geçmek gibiydi. Canlılığını yitirmiş, solgun, nostaljik anılar silsilesi…

Onun başka biriyle çıkabileceği ya da yatabileceği düşüncesini aklıma getirmemeye çalışıyorum, çünkü böyle bir durum beni, kullanılıp sonra da çöpe atılmış, değerini yitirmiş eşya pozisyonuna düşürürdü.

“Eski sevgililer hiç kimseyle birlikte olmamalı, kesinlikle evlenmemeli, sonsuza kadar bekâr kalıp istediğinizde dönebileceğinizi bildiğiniz erkekler olmalıdır. “

En yakın arkadaşımın, çoğu şeyini anlattığım ex-aşkım hakkında beni teskin etmesi, tavsiyeleri, kesinlikle yapmamam gereken “cız” noktaları özellikle kafama kazımaya çalışması bana gerçekten yardımcı oldu. Gerçi best friend’imi dinlerken hala onun benden bu nasıl vazgeçebildiği ve hala seviyor olabileceği düşüncesi kafamın bir köşesindeydi. Ama geriye dönüş olmuyor belli bir yerden sonra. Toparlanmak gerektiğini anlıyorsun, hırsla kendine geliyorsun. Hayata onsuz da devam edebildiğini kanıtlaman gerekiyor. Bir takım –kendin için- radikal değişikliklere girişiyorsun bir sure için de olsun oyalanmak ve focus amaçlı.

Geçiş dönemindeyim işte, herkesin başına geliyor. Şöyle bir gerçeği farkettim ki 15 gündür hiç kahkaha atmadım, ne kadar kötü. Yaşayan ölü kıvamı…Yaraya zaman basacağız Sertab’ın dediği üzere.

NOT: Koyu puntolu 2 paragrafı “Bridget Jones’un Günlüğü” kitabından aldım. Özellikle sağlam erkek düşmanı olan Sharon’ın cümlelerini tekrar tekrar okuyorum rahatlatır diye.

Amaçsız Yaşıyorum

2011-11-08T12:49:00.002+02:00

“Yaşam, yaşamak için onca çabaya değer mi? Bir başka deyişle yaşamı yaşamaya değer kılan tam olarak neydi?” Jonathan Safran Foer (Aşırı Gürültülü ve İnanılmaz Yakın)

Kitapta okuduktan sonra düşündüm ben de yaşam amacımı, hayatta gerçekten ne yapmak istediğimi, nereye ulaşmaya çalıştığımı…Başta aklıma hiçbir şey gelmedi açıkçası, ”öleyim ben bari” dedim ama pek bir karanlık geldi bu düşünce. “Ee yaşasam”a kaydım doğal olarak.

“10 yıl sonra/içinde kendinizi nerede görüyorsunuz? Bana kısa ve uzun vadeli planlar ve hedeflerinizden bahseder misiniz?” (Klasik mülâkat sorusu. Ve benim her zaman bu klasik sorulara verilecek yalanlarım mevcuttur. Çok yalan söylerim ben iş görüşmelerinde. İşe yarıyor, gerçekten bak! Elinde zaten iş yoksa kaybedecek neyin var ki o sıkıcı görüşmede?)

“10 yıl içinde kendimi zengin, hoş, bana deli gibi aşık bir adamın karısı olarak emrimde çalıştırdığım insanlara kötülük yaparak geçiriyor olacağım” demek ve insan kaynakları kızının (bugüne kadar karşılaştıklarım hep bağyandı çünkü. Erkek hemşire kadar değişik bir durum erkek ik uzmanı ile karşılaşmak) şaşkın bakışlarını farkederek soruya şu cümleyle nokta koymak istiyorum: “Gerçekten çalışma hayatı, iş stresi vs. ile kendimi yıpratacağımı düşünmüyorsunuz, öyle değil mi?”

Yaşamak mevzuu ile ilgili şahsi fikrime gelince: Bence tesadüfen doğduk ve öylesine yaşıyoruz! Aha bu cümlenin altına da imzamı koyarım:p Eğer hayatta çok güzel şeylerin bizi beklediğine dair bir inanç ve beklentimiz varsa, ve madem hepimiz o kadar optimist çiçek ve böcükler isek neden etrafımızda ve ülkemizde ve dünyamızda bir sürü karamsar insan var? Bu kadar iyimserlik ve güzel duygularla ve umutlarla çok daha iyi bir durumda olabilirdi şu an insanoğlu?!

Zevk aldığımız şeyler için yaşadığımızı varsaysak? Sevişmek, güzel bir yemek, spor yapmak…sadece bunlar için de yaşamak yeterli gelmedi bana. Ne yani bağımlılık hatta hedonizme mi indirgeyelim o kocaman yaşama sebebi sorunsalımızı, yok olmaz öyle şey.

Dediğim gibi aslında sadece yaşamak için yaşıyoruz, yapacak daha iyi birşey gelmiyor aklımıza, zaten fazla bir seçenek de yok: yaşamak vs ölmek.

Bu tekdüzelikten sıkılınca da hayatımıza renk gelsin diye sevgili oluyoruz, yemek yapmayı öğreniyoruz, evleniyoruz, çocuk ya da köpek yavrusu evlat ediniyoruz (ben köpeği tercih ederdim şahsen), boşanıyoruz, İspanyolca kursuna gidiyoruz, kendine yardım kitaplarına sarıyoruz, temizlik yapıyoruz…vs. Hep belli bir süre zarfını doldurmayı amaçlıyoruz. 24 saati yani. Daha sonra haftalar ve bir ay, ve aylar…Geriye dönüp bakınca da “vayy be 1 sene nasıl da geçmiş” diyoruz. Tüm yaptıklarımız o süreyi doldurabilmekle alakalı.

“En kısa vadeli hedefim bu günü tamamlayabilmek..

Kısa vadeli hedefim haftayı canlı çıkarabilmek…

Orta vadeli hedefim 1 aylık sürede kendime zarar vermemek…

Uzun vadeli hedefim 1 Ocak’a kadar Şeker Kız Candy transformasyonumu tamamlamak!”

Realistik düşündüğüm için bağışlayın beni, en zayıf olduğum nokta budur. Ama takdir edersiniz ki 1 yıl da çok uzun bir süredir.

Kendimi en güçlü gördüğüm nokta ise, anladığınız üzere, planlı davranış alışkanlığımdır. Önümüzdeki bir yılın planı bellidir bnm için. Günler dolu geçmezse olmaz. Dolacak, ama öyle ama böyle dolmak zorunda. Yoksa ne yaparım ben?

Her sene hedeflerim 31 Aralık gecesi resetlenir, Cnbc-e’de Victoria’s Secret şovun başlamasıyla da tekrar hayata geri dönerim.

Kısacası şirketiniz için değerli bir asset olacağımı düşünüyorum.

*****sessizlik******

“Teşekkürler, biz sizi ararız.”

“Asıl vakit ayırdığınız için ben teşekkür ederim.”

PS: Şu sıralar iş aradığımdan dolayı konunun içine sızıverdi kabusum. O sebepledir yani.

2 haftadır işsizlik durumuna dair söylenesi birkaç şey...

2011-10-17T21:01:00.001+03:00

Neler Öğrendim?

Kendime pek bir güveniyormuşum.
Daha bir b.k olmama zaman varmış meğersem.
İşten ayrılırken vedalaştığım insanlara s.ki t.aşağına denk rahatlıkta söylenen "yeni iş mi, yooo bulmadım ki, sadece artık burada çalışmak istemediğime karar verdim" gibilerinden özgür iradeli ve aşırı özgüven sahibi cümlelerin g.tümde patlaması pek şık oldu doğrusu!
İş bulma sitelerindeki eleman ilanları meğerse her zaman ihtiyaca yönelik değilmiş, ne olmaz ne olmaz diye ellerinin altında bir sürü cv koleksiyonu yapmak içinmiş.
Zorda kalındığında CV'ye birkaç beyaz yalan eklenebilirmiş.
"Bir kere de canımın istediği gibi yapiyim, yeni bir iş ayarlamadan basıp gidiyim, tüm iş bulma süreci spontane gelişsin" didim, demez olaydım!

Kendimi kısa bir süreliğine de olsun idare edebilcek param var kenarda, kimseye yük olmamaya çalışıyorum (ailemle pek iletişmiyoruz, o yüzden işi bıraktığmı bilmiyorlar. Erkek arkadaşım da bnm iş bulma sitelerine harcadığım saatleri görmezden geliyor, başka birşey yapmadığım ve gün geçtikçe tembelleştiğim konusunda beni inanılmaz eleştiriyor, moralim bozuk zaten! Ağız tadıyla "niye iş bulamıyorum istediğim gibi" demem yasak, beklentilerim acayip yüksek olmamasına karşı... Ama bnm aklıma o başvuruların sonucunu beklemekten başka birşey de gelmiyor.

Bir de -gene iş bulma mevzuu ile igili- şöyle bir problem var: İşsiz olduğunu bilen eş/arkadaş/sevgili sana kıyak geçmek içn sektörden bir tanıdığına CV'ni yollattırır. Sen de büyük değil kocaman bir beklenti içine girersin bakalım hangi şirketten arayacaklar diye. Günün birinde ararlar öylesine bir şirketten, ....kişisinden bnm CV'mi aldıklarını söyler ve ön görüşmeye çağırırlar, ama zerre kadar o şirkette çalışmayı istemeyen ben, kibarca o işyerinin bana uzak olduğunu ama başka bir şubeye CV'mi yönlendirmeleri halinde memnuniyet duyacağımı söylerim. Sonuç: Hem o nüfuzlu kişiye karşı ben rezil olurum, hem beni ona öneren kişi rezil olur, böyle bomb.k bir durum ortaya çıkar. Ve tüm suç, CV'mi sırf "yaptım" demiş olmak için keko yerlere gönderen o nüfuzlu kişi değil de götünde donu olmayan ama hala nasıl bir kendini beğenmişlikle o işi reddeden ben oluyorum, gel de sinirlenme!!

Neredeyse telaşlanmaya başlayacağım lan iş yok diye, işin kötüsü ne biliyor musun? Eski işyerimden birilerinin bana tel. açıp da "naber yaa, nasıl gidiyor, buldun mu iş, aaa bulamadın mı, hani sen işsiz kalmazdın, bulurdun hemen" diye dalga geçme ve dedikodu süreçlerini kapsayan bir döngüye dahil olmak!!!!

Ben moralim düzgün olduğunda yazacağım gene ama şimdi paylaşacak pek neşeli birşeyler gelmiyor aklıma maalesef. Görüşürüz sanal insanlar!

Bazı hatunların poz verirken bir ayaklarını dizden kırarak yukarı kaldırmaları beni deli ediyor, moda mıdır nedir aq?!

2011-09-12T23:46:00.001+03:00

Hatta bir o kadar da dans dersi alan erkeklerdeki özgüvene hastayım.

Daha yeni dinliyorum!

2011-07-25T22:35:00.000+03:00

Fatboy Slim - Live on Brighton Beach

Aman yareppim bu kadar güzel olamazzz! Gerçek olamayacak kadar güzel. Amcamın bu kadar iyi olduğunu bilmiyordum, düşünemedim. Gelmez ki lan bu saatten sonra buraya gibilerinden negatif şeyler var an itibariyle kafamda.

Al işte geldi yaz, b.k varmış gibi

2011-07-22T01:09:00.002+03:00

Bol buzlu ice tea beyin hücrelerimi aşırı ısınmaya karşı koruyor neyse ki. Yoksa sıcaklar ve sivrisinekler yüzünden cinnet geçirmem an meselesi. Evde ice tea yapabilmek güzel birşey. Yakında kendimi geliştirmem gerektiğine kanaat getirip sorbe yapmaya başlayacağım.

Nefret ediyorum yazdan. Bi tek festivaller kısmını seviyorum. Rock'n Coke'a gittim geçen hafta, 2. gününe aslında. Hezarfen'in taaaa anneannesinin nikahında olduğunu bilmiyordum, evet evden vakitli de çıkmamış olabilirim, Athena'nın anca son parçasına yetiştiğim için hayıflandım gene de. En çok izlemek istediklerim Thievery Corp. ve Moby'ydi, ama Mogwai'nin bu kadar güzel olacağını da düşünmemiştim. Hatta Moby pek bi tırt geldi. Programların çakışması gerçekten sinir bozucuydu. Mogwai bitmeden Travis'e de bakalım dedik ama bakmasak da olurmuş. Thievery'e geçtik, ve ben inanılmaz eğlendim, dans ettim, keyiflendim. Festivalin bnm açımdan en iyi performansı olarak nitelendirilebilecek olan kısmıydı. Haa bi de lunaparkda vortex diye bişeye bindik, havada baş aşağı takla durumunda falandık, üç buçuk atarken bünye deli gibi çığlık attım:)) O dalgadan indikten sonra hiçbirşey olmamış gibi bira almaya gittik:)

Moby başlamıştı ama Thievery bitene kadar kaldık Vodafone sahnesinde. Moby'den acayip birşeyler bekliyordum sanırım, evet ışıkları ve ses düzeni iyiydi ama pek gaza getirmeye yetmedi. Solist hatunun çok acayip bir enerjisi vardı, söylemeden geçemeyeceğim. Herşarkı sonunda Moby abimizin 4-5 kere "thank you"larını tekrarlaması, ne festivalin ne şehrin ismini bir kez bile söylememesi bana battı açıkçası. Bis gibi birşey de talep etmedik zaten. Festival sonundaki ulaşım çilesinden, arabamızın yolda kalmış olmasından vs. söz etmek istemiyorum.

Güzeldi ama günün geneli, boşa gelmişiz gibi hissetmedik. Çadır olayı keyifli olurmuş hatta. Millet hasırları, örtüleri yere sermiş pişbirik oynadı, bikini üstü ve şortlarıyla keyif bekçisiymiş gibi file kumaş sandalyelerinde oturup sahneyi izlediler ellerinde bira bardakları ve kafalarında şapkalarıyla. Hatta pusette çocuk gezdiren bir aile bile vardı, görülesi!

Bu c.tesi Paul Oakenfold, pazar da Calvin Harris çalıyor olucak şehrimde ama gitmem gibi geliyor. Kaçtım şimdilik, bilgisayar bile çok sıcak. Kafamı buzluğa sokmaya gidiyorum.

Adamın biri bir gün yolda yürürken...

2011-07-16T00:27:00.000+03:00

hakkkk-tuuuu diye güzelim yeşillikler ve huzur dolu, bahçesi yolun kenarında olan evin hudutlarına pisliğini saçıverse....kendini medeniyetin girmediği allahın dağında sansa....aynısı kendi evinin bahçesine yapılsa kimbilir neler yapardı? Evet sayın okuyucular, gün geçmiyor ki öküzlük çağ atlamasın ve biz de her seferinde ambale olmasak, olayı karşı kaldırımdan ağzımız beş karış açık izlemesek, "ananı avradını senin..." diye sövmesek....Halbuki bize ne, çevir kafanı geç, sinirlendiğimle kaldım işin kötüsü. Ben bahçemdeyken ya da evimin penceresinden içeri dolan serin akşam esintisiyle keyiflenmeye başlamışken yoldan geçen HAYVANOĞLUHAYVANın biri bnm güzel bahçeme beton sertliğinde balgamı yapıştırıverse ya. Tartışma değil bildiğin kavgaya davet. Yolabilirim, amca mamca tanımam, kayarım ben buna:))

Human Centipede filminin 2.sini çektiklerine inanamıyorum. Yasaklanmış İngiltere'de tabi:))

2011-07-13T01:33:00.001+03:00

"Tutunamayanlar"ı bitirdim başladıktan 250 yıl sonra!!

2011-07-09T11:49:00.001+03:00

Bir oturuşta sonunu görebileceğim bir kitap olamadı maalesef. Belki de zamanlama hatası. İçimdeki Selim Işık'ı gördüm ve bu eserden sonra sanırım hep bir parçam olarak kalacak o. Aslında farkettiğim ama isimlendiremediğim bir şeydi, o şeyin adını buldum artık en azından. Tutunamayanlar olduklarını iddia edenlerin bu kitabı okuduktan sonra anında triplere girmesi muhtemel. Peki o çürükleri aralardan temizlemek nasıl mümkün? Hem bizleri aralarına almayıp hem de yağmurlu bir akşam oturup evde tek başlarına şarap içerken depresif bir modda, kendilerini bu kitaba yakın bulmalarını istemiyorum.

Üstad Bernard Shaw ne demiş?

2011-07-09T11:43:00.002+03:00

"Life isn't about finding yourself. Life is about creating yourself"

Mr Shaw'ın yumurtlamaları pek meşhur, laf sokmaları da öyle. Ne kadarı gerçek ne kadarı onun ağzına başkaları tarafından yapıştırılmış bilemiyoruz tabi ama öyle birkaç arkadaşım olsun isterdim. Bir tane var ama uzakta o, pek yüzyüze görüşemiyoruz. Istanbul'da yaşamak zor ama ilişki sürdürmek de bir o kadar zor. Aynı şehirde olduğu halde iki insan ayda bir bile görüşemiyor, neden? Çünkü öyle mesafeler var ki taaaa olmuş anneannesinin nikahı!
Alternö bir kanka bulsam, beni sosyal saplıktan kurtarabilir miydi la?

Fest.den Sonra

2011-07-05T15:28:00.003+03:00

HEHEHEHEHEEHEE

1.GÜN
C.tesi çıktım işten, eve gidip dinlendim, duş muş vs. Kolay değil 8 saat ayakta çalışıp bi de gidip orada bilmem kaç saat tabanlarının üzerinde durmak. Couchsurfing'de millete 8de şu noktada buluşalım dedim ama ben geç kaldım! Neyseki tel.imi yazmıştım da msj attılar bana 8.30a kadar bekleyeceğiz diye, sevindim pek. Gittim ve tanıştım milletle, neyse bir süre beraber takıldık, sonra gruptan 2 kopma olduysa da ben çoğunlukla takıliyim didim. Tanımadığım birsürü insanla tanışma olayı bnm için yüzme bilmeden sadece gözlerini kapatıp denize atlamaya benziyor.
Happy Mondays'i sondan yakaladık, Manic Street Preachers'ı izledik, baktık çalınan parçaların çoğunu bilmiyoruz, dedik oturalım çimlere, bira içtik ama tuvalet olayı yüzünden pek içemedim, sıra felaket, koku desen daha da felaket. Manics bizim bildiğimiz "Know Your Enemy" albümündeki parçalarını sona saklamış, neyse güzel çaldılar bence, iyi ki gelmişler.
Sonra parti çadırına gidip "Oldies but Goldies"e katılalım dedik, yarım saat fln anca kalmışızdır, ölmeden çıksak fena olmaz dedik. Sigara dumanı, oksijen azlığı, DJ'in sadece bir şarkıdan diğerine geçerken gösterdiği DJ performansını eleştirmemiz ve son olarak da 3-4 dk. müziğin kesilmesi -technical difficulties- sonucu biz disconnect olduk:)) Servislere binip taksime yollandık. Bambi atıştırmasından sonra dağıldık. Pek para harcamadım, şaşırtıcıydı. Sabah 7.30da işbaşı yapmak çok can sıkıcıydı.

2.GÜN
Bugün daha da erken gittim, 2.gün öncekinden kalabalıktı çok bariz bir şekilde, ee Suede geliyor, doğaldır. Dünkü elemanlarla buluştum gene, güneşin altında Cake'i izledik, bitti konser oturduk bir bira içmeye. Editors -en izlemek istediğim gruptu fest.de kendileri- şahane şahane şahaneydi. Tom Smith'i izlemek büyük bir zevkti. O nasıl tok, bariton bir sestir arkadaş, eşsiz. Yanımdakilerin Suede sahneye çıkmadan önce şöyle dediklerini duydum: "Bak Editors'u hiç bilmiyorduk, ne kadar eğlendik" Efferim bebeler, takdir edin efendileri!

Festival alanına fotoğraf makinası almaya karışmadığı için yetkililere buradan teşekkürü bir borç bilirim.

Vidyoları ekleyemicem- ki fotolar bile yeterince vaktimi aldı.

Editors'dan sonra "yerimizden ayrılmayalım, hazır önlerdeyiz, bulamayız bir daha haaa" diyerek sıkışmış mesanem, susamışlığım ve acıkmışlığımla Suede'i bekledim. Artık belim o kadar ağrımaya başlamıştı ki dayanamadım "ben çöküyorum" dedim ve mal mal ayakta bekleyenlerin arasında bağdaş kurdum yere arkadaşla. Hayır yani ayakta bekleyince daha erken çıkmayacak grup ya da böyle acayip mucizevi bir durum olmayacak, garip garip bakıyorlar bi de, cık cık cık...

Umarız dedik sahneye geç çıkmazlar, netekim gecikmeden de çıktılar, bizi bizden almakla kalmayıp Madchester dolu bir tüp solumuşçasına havaya soktular. Brett Anderson yaşlı diyenlerin alnı karışlanaaaaa....
Benden enerjikti Brett aka coolest frontman, terden sırılsıklam olmuş gömleği, "many thanx"leri, çekirge misali bir sahnenin sağında bir solundaydı, eminim küçük bile gelmiştir o alan ona. Gözlerimi ayırmadan izledim, bir daha izleyememe olasılığına karşın zihnimi görüntüler ve şarkılarla doldurdum. Tanrım o kadar güzeldi ki sesi, çok farklı ve varyasyonlarla dolu. Taklit etmesi çok güç. Bir o kadar artistik. O kışkırtıcı hareketleri unutmayacağım. Neil ne kadar asık suratlı ve küstah bakışlıydı, farkedilemeyecek gibi değildi. Mat Osman pek eğleniyor göründü bana, keyifli ve cool, sakallar fln dağınık, gideri yüksek!!

Bir an aklımdaki tek şey şu oldu: "Müzik dünyadaki en güzel şey olmalı!"
Ertesi gün işte "because we're young" diye mırıldanıp durdum.

Suede'den sonra acayip merak ettiğimiz için 3D Novak Disco'ya bakalım dedik, girişte 3 boyutlu gözlüklerimizi taktık, içerdeki güzel müzikle vakit geçirdik biraz, bir dahaki 3D Novak etiketi gördüğüm ilk etkinliğe katılmak şart olmuştur, hem müzikler hem de görseller HARİKAYDI!!! Ama belim fenaydı hakkaten.

Ertesi gün epey bir uyudum hatta kalkığımda bile yorgundum. Mesai 17.30daydı ama 16.00da katılmam gereken bir toplantı vardı, ürün tanıtımı gibi birşey. Es geçtim. Takıldılar gün boyu bana gelmediğim için, "ne öğrendilerse artık cahilliğimle alay ettiler. Mesleki gelişim toplantıları düzenlemeyi düşünüyormuş supervisor'ım, "şarap, peynir, ıvır zıvır" alanlarında, dedim "o toplantıyı da rock'n coke'un ertesi gününe koy ki kaçıriyim gene", güldü.

Bitiriyorum, son ne dicem, taksime dönmek için servise bindiğimizde tam oturduğum koltuktaki yerde, dergi konulan yerde ne buldum? Festival posteriiiii:)) Sapsarı, astım odaya:) Nerden bulurum acaba diye düşünmüştüm de ayağıma geldi işte. Sadece o rüzgargüllerinden bulamadım, hoşuma gitmişti epiy. Neyse, görüşürüz millet.

Fest.den Önce

2011-07-02T18:15:00.000+03:00

Çok yorgunum, hem iş hem de uyku düzenimin p.ç olmasıyla alakalı. İşten geldikten sonra 2 saat uyuyorum mutlaka. Bugün onu yapamam çünkü One Love var. Bi de netten buluşacağım arkadaşlarıma-ne çabuk arkadaş diyorum ben de- "Şu noktada saat 8'de buluşalım" dedim, kimsenin yanıt vermesini beklemiyordum ama herkes "ok süper 8de görüşürüz" fln yazmaya başladı, şaşırdım, içimden böbürlendim "tabii yaa biliyoruz bu işleri" gibisinden:) Yarın da işe uykusuz gideceğim, az da hangover olur belki, ve o halde akşamı nasıl çıkarırım bilmiyorum çünkü asıl bomba gruplar yarın. Gencim ben ama , enerjimin bitmemesi gerek, yerimde durduğum her an kayıp bnm için. Happy Mondays dinleyelim bakalım bugün:) Bir de dehşet merak ediyorum o tiplerin (potansiyel arkadaşlarımın:)) nasıl olacaklarını...

İzin günü kadar keyifli bir şarkı

2011-06-30T13:58:00.000+03:00

Why u need to sleep with a teddy bear?

2011-06-29T23:45:00.002+03:00

Atlet don oturuyorum yatağın ortasında, uyumam gerek.

2011-06-27T01:50:00.001+03:00

Kendimi Aytek'e benzettim tip itibariyle bir an:))) Gülüyorum şu an, paylaşmak istedim:)

Az önce yazdığım entry'deki gibi fringe-dondurma ikilisi keyiflendirmedi beni çünkü fringe'in 2.sezon 9.bölümünü izledim, midem kalktı, bir elimde dondurma kabı diğerinde kaşık kalakaldım, yiyemedim bile. Erimiş dondurmayı tekrar dolaba attım. Kitap okuyayım bari, evet evet, "Sodom ve Gomorra"yı ne zaman okumaya çalışsam uyuyorum, bir cümle yarım sayfa olursa tabi.

Mehmet Günsür'ü koymayın bir kere de aşık rolüne arkadaş...

2011-06-27T00:01:00.001+03:00

Yemin ediyorum, ülkedeki bayanların beklentileri yükseliyor karşı cinsten. Sadece fiziksel olarak değil - uuuuu beybi taş gibi meaşallah, kimse laf edemez tabe- ama bir de oynadığı rolü kendisine yapıştırdığımızda bütün iyi "en"ler onda toplanıyor. Onun fotolarına bakıp derin derin iç geçirmeler mi dersin, onun gibisini buluncaya kadar kimseyi hayatına almama kararı alanlar mı dersin, bloğunda ondan bahsedenler mi, daha ne türevler çıkar kimbilir... Evet sonunda "Aşk Tesadüfleri Sever"i izledim ve onun akabinde de yazasım geldi. Yazmak ne kelime, insanı şair yapar bu herif, her seferinde görünmeyen bir bıçakla kalbini deşer durursun. Yaşlanmıyor da maalesef ki en azından "gençliğinde baştan çıkarıcı şeytan kostümü giyerdi" diyelim. Evlendi, çocukları oldu, şudur budur ama yıpranmamış görmeyeli. Deli ediyor beni; her iki anlamda da!

Filme gidenlerden duyduğum en common şey "biz ağladık" lafıydı. Dram seven biri olarak "biz ağladık" lafına tav olmalı mıyım kestiremedim çünkü R.İvedik izleyip "yarıldık gülmekten, harika!" diyen tipler de var. Filmi sinemada izlemediğimden de olabilir, yoksa başka insanlarla bakış açımızda ya da duygu hücrelerimizin çalışma şekli arasındaki farklılıklardan da kaynaklanıyor olabilir: Ağlamadım! Gözüme toz da kaçmadı. Üzerime, tam da göğsümün üzerine birşey oturdu yalnızca, ve ben de bu blues duygusundan uzaklaşmak için herşeyi yapıcam birazdan. Dondurma tüketip Fringe izlesem ve Dr. Bishop'un garipliklerine sırıtsam belki bir yararı dokunur. Filme 10 üzerinden 7 virdim gitti.
CouchSurfing'de bissürü kişi var One Love'a gidecek. En iyisi onların araına karışıp duygusal ve sosyal sorunları olmayan dengeli, neşeli, uyumlu bir 25 yaş insan portresi çizmek. İşin güzeli mesaimi saat 4.00'de bitecek şekilde ayarlattım. Kötü haber ise camış gibi eğlenip, içip, yorulduktan sonra sabah 7.30'da mesaiye başlamak!!!

İş yeri hekimi denen figür cenever değilmiş

2011-06-22T23:25:00.000+03:00

Bugüne kadar işim düşmediğimden olsa gerek, duyduklarım ve kafamdaki zırvalardan ibaretti iş hekiminin fonksiyonu. Sonuçta önüne gelene rapor verse, işgücünde azalma olur, aksaklıklar baş gösterir, o da bu sebeple domuzluk yapar, hastaysan da rapor yazmaz....vs. Bizimkinin iyi olduğuna kannat getirmem bugün bana istirahat yazıp eve göndermesinden.

Dün bi arkadaşla -ne bok yemeye- aç karnına biraları içip üzerine Bambi'nin acılı burgerine dadanınca, orada istifra etmekle kalmadım (kılık değiştirip giderim bi dahakine artıh), takside eve giderken poşetin içini doldurdum, öğlen gözümü açıp banyoda boş midem yüzünden boş boş öğürdüm. Banyo yapmadım, bari saçımda kusmuk olmasın diye aynada hayalet suratıma bakarken "işe gitmesem mi" diye düşündüm, sonra da o düşünceyi kafamdan hemen uzaklaştırdım. Devlet hastanesine gidip rapor almak çok zahmetli göründü, "nasıl olsa akşam iş olmuyor" tesellisiyle sürünerek taksiye bindim, sırtımda biri oturuyormuş gibi dolandım bi yarım saat barda. Sonra HR departmanından güzel hatun iş yeri hekimimizin bugün otelde olduğunu ve gidip görmemin faydalı olabileceğinden bahsetti. Adam beni görünce "kağıt gibi beyazsın" dedi, tansiyonumu ölçtü, şikayetlerimi dinledi, bulantı için haplar verdi, reçete yazdı fln. Yabancı birisinden şevkat ilgi görmek ne güzelmiş la:))

İzni aldıktan sonra sanki işyerine rövaşatadan gol atmış gibi hissettim:))

Şanslıyım ayriyetten, özel sağlık sigortam var, 17 liralık ilacı 3 liraya aldım:)

Neden hangover'ın etkisi bu kadar uzun sürdü onu anlamadım ama. Eskiden -hem de defalarca- gece sünger gibi içip 3 saat uykuyla işe gelirdim. Kafein alımından sonra günü sağ salim tamamlardım. Yaşlanıyor muyum ne?

Pazar izin günleri...

2011-06-20T13:49:00.000+03:00

En nefret ettiğim, hele havalar güzelse. Kalabalık, kalabalık ve üzerine de zor tahammül ettiğim sıcak. Evdeydim izin günümde. İnternetten Türk filmi izledim 3 tane. Kosmos, İncir Reçeli, Siyah Beyaz. Film yorumu yazasım yok ama Kosmos bir değişikti, acayipti, yadırgamadım. Bir de Ruusel Crowe'un Last Three Days diye bir filmini izledim ama amcam artık fiziksel olarak patates çuvalı kıvamında olduğu için maceranın dadını alamadım. İşe gitmek gerek şimdi. Hem onlar bana hem de ben onlara zor dayanıyoruz, kendimi her an bir tartışmanın içinde bulmam an meselesi gibi. Bık bık bık, bazı insanların kocaman ağızları oluyor, paso konuşuyorlar. Kader midir nedir, elini çabuk tutsun artık, başvurduğum yerlerden arasınlar artık beni.

Sıkıcı Hayata Fırça Darbeleri

2011-06-19T00:44:00.000+03:00

diye başlık atasım geldi, melissa p. isimli şahsiyetin abuk sallamasyon kitabı "100 fırça darbesi"ne bilinçaltımın gönderme yapabileceğini düşünmemiştim-yok para vermeden okudum:). Bu satırları yazarken Çağatay'ın yolladığı "Requem" -Mozart- çalıyor Youtube'da. Yazacağım şeyi etkiler sanmıştım, parmaklarımdan ulvi şeyler dökülsün diye bekliyorum ama ı-ııh. Malzeme belli üstad;)

17 takipçim olmuş la:) Eyvvvv:) Onyedi güzel kişi var tamam da benim konsere gidecek kimsem yok, nasıl? Sanal di mi? Çok zor arkadaş edinen biriyim, çocukken de öyleydim. Sebebi için çocukluğuma inebiliriz ama "weirdo" damgası yemek koyar be, yani yaş 25 olmuş de mi ama;) Herşeyi kastırıcı ve sıkıcı bir hale dönüştürebilirim, boş bir insan olmamama rağmen. 1000 kişiden biriyle anca o kimyayı yakalayabiliyorum. Kalan zamanlarda da normal davranmaya çalışıyorum. Story of my life!

Konserde alkol alıp müzik dinlerken birbirimizi çok önemsiyormuş ve uzun zamandır tanıyormuşçasına triplere girerdik, etrafa çaktırmazdık;) "Nem var havada, nem" demek için kulağına eğilirken-yok eğilemem çünkü herkes benden uzun, zira götüm yere yakın, boynumu uzatırdım ben de- dünyanın en önemli şeyini söylediğime kanaat getirirdim o an için.

Şaka maka, hergün nasıl diğerinin aynı olur kafam basmıyor yemin ederim, mega-disgusting bir durum. One Love Festival'e gün sayıyorum, sanki bnm için berbat geçmeyecekmişçesine, bilmiyorum.

Çağatay'a: "Requem" bitti, "Chopin - Nocturne (Notturno) Op. 9 n. 2 (Maurizio Pollini)"ye geçtim, tavsiye!

Resmi dairelerden günahım kadar hoşlanmamak...

2011-06-13T14:30:00.000+03:00

Zaten polislerden hoşlanmayan biri olarak onların mabedine kuzu kuzu gitmek durumunda kaldım bu sabah. Pasaport işlemi için emniyet müdürlüğüne gittim, belgeler fln ok biri hariç. Doğduğum ilçe ilçelikten çıkarılmış, başka bir yere bağlanmış diye kimliğimin yenilenmesi gerekiyormuş, yakın olduğundan gidip değiştirdim. Salak görünümlü bir kızın önüne oturdum. Ev adresimi verirken caddenin ismini 3 kez tekrarladım, sonuncu kez tekrarladıktan sonra artık dayanamadım "cumhurbaşkanıydı kendisi" diyerek ukalalık yapma cüretini gösterdim! Yan masadaki görevli polisin başı benden yana çevrildi, bakmamaya çalıştım o tarafa.
Be salak (ben)! Devlet dairesindesin, kapasana çeneni, oynasana telaşlı ve hiçbir şey bilmeyen aciz vatandaş rolünü. "Evrağın eksik, yok bu foto olmamış, yok bu böyle olmalıydı" diye bir başlar, ağzını açtığına pişman ederler seni. Neyse bir sorun çıkmayacağını umalım:)

Eve dönerken de paspal bir şekilde karşılaşmayı isteyeceğim en son kişiye denk geldim otobüste. Haa şahane görünseydim gene de selam vermeyecektim ya, o da ayrı mevzuu. İstanbul küçük, vallahi de billahi de. Bir de garip gelen tarihin ve o exact dakikanın kesişmesi durumu. İstesen olmaz.

İşyerine gidip seçim zırvalarını dinleyelim bakalım, ampul gibi parlıyordur "ananıaldagit/vanminüt/hamiliyakınımdırkartı/dinbirleştiricibirçimentodur" partisine oy verenler. Gani Müjde'nin şu cümlesi çok hoşuma gitti: "Ampulü çıkaralım dedik, avizeyi taktılar":))

Neşeli ve az stresli günler!

Worry is like a rocking chair..it gives you something to do but it doesn’t get you anywhere

2011-06-10T09:24:00.002+03:00

zor ama denemeli. birşeyler daha gerçekleşmeden önce endişelenmeyi bırakmalı.

Bir servis elemanının kafasından ışık hızıyla geçenler...

2011-06-07T21:28:00.002+03:00

Birkaç kişinin muhabbet ettiği bir masada herkesten sipariş aldım ama senden alamadım. Neden? Çünkü sen beni görmemezlikten geliyorsun. Sanıyorsun ki sana servis etmekle görevli biri, yanıbaşında kök salınca kendini önemli fln addediyorsun. Burnu büyük, ukala, milleti küçümseyen garsonlardan lazım size çünkü. Yiyecek içecek kültürünü gittiği birkaç fancy ve pahalı cafeden edinmiş olan biri olduğunu bilmeme rağmen gene de sinir olabiliyorum.
İçerisinde domuz eti bulunduğunu hatırlatmam gereken menu item'ları var-Müslüman bir ülkede yaşadığımızdan olsa gerek! Bana "biliyorum zaten" diye ukalalık yapma.
Domuz eti katkılı o şahane sandviçi yeseler-ki yiyorlar zaman zaman da- bayılacaklar ama şu dinin lezzetin de alanına müdahele etmesinden hoşlanmıyorum. Hadi bırak misafiri, turizmciye ne demeli? Gerek derste şarapla yapılan o şahane elma tatlısının tadına bakmayanlar gerekse kokteyllerde servis ettiğimiz İtalyan menşeili o leziz aperatiflerin tadına sadece domuz içerdiği için bakmayanlar? Yahu en azından bir fikrin olsun diye dene be. Belki de beğenme olasılığıdır onu korkutan. Turizmci dediğin her b.ku yer, içer, yemek ve içmek zorunda! Food&Beverage (F&B) çalışanlarıdır bunu yapan, ulan misafir sonra "tadı neye benziyor", "hafif mi", "yanında içecek olarak ne tavsiye edersiniz", ...vs dese? PEMBE GÖZLÜKLERDEN KURTULUN! Bağnazlığınızı, dar görüşlülüğünüzü çalıştığınız yerin kapısında bırakın. Anlaştık mı? Efferim.
Menu item'larının altında zaten kısa bilgi var, ona rağmen bana hala Croque Monsieur'ün içinde ne var diye sorma! Okumaya da mı üşenir bir insan yaa...Yuh!
Çok bilmiş havalarda eline mönüyü alıp bana "Tiramisu'yu asıl İtalya'da yiyeceksin" "Geçenlerde buranın (söz konusu restoranımızın) Londra'daki şubesine gittik, şaahaaneyydii" gibisinden şeylerle kafamı ütüleme. Bana ne a.q., nerde ne b.k yersen ye. Parya olarak mı görüyor beni ne?
Önüne çok şık deri bir placemat koyuyorum ki masayı kirletme diye. Hayır hala anlamış değilim nasıl başarıyorsun o tabağındaki yiyecek ile masanın alakasız bir yerini batırmayı?! Parkinson hastasına da benzemiyorsun. Ben bakmadığımda eğlence olsun diye "uçak geliyooor, aç ağzını mı" yapıyorsun kendi kendine?!
Menüden sipariş verirken büyük bir havayla kasılarak yabancı isimleri gö.ünden telafuz edenler: Birgün patlatıcam kahkahayı yemin ediyorum. Pıssss diye sönücek sonra havan:)
Tatsız yorum, şirretlik, şikayet, çemkirme, vs. durumları yaratıp kahveyi, tatlıyı ya da belki biraz indirim kapacağını sanan sütü bozuklara lafım yok.
İnsanlar sizi selamladığında ya da uğurladığında en azından bir baş selamı verebilirsin. Senin zalah suratına gülümsemeye bayılmıyorum, inan!
Şık Davranış Örneği: Eğer otelden/herhangi bir mekandan birisini ziyarete gittiğinizde o kişi size kesinlikle hesap ödetmiyorsa, tüm ısrarlara rağmen masaya bir sakal atın. Bu güzel bir jesttir ve bir sonraki sefer geldiğinizde muhakkak hatırlanır, daha ikinci gelişiniz olmasına karşın sanki oranın müdavimiymişsiniz gibi en içten ve özenli servisle ödüllendirilirsiniz. Gerçek bu.
Şarabın içine buz istemeyin. Bu "nasıl olsa midemde hepsi karışacak" düşüncesiyle çorba,salata, ana yemek ve tatlının aynı tabakta yenmesi gibi birşey. O şarabın üreticisi g.tünü yırtıyor afedersin, "yok asidite, yok tanen, yok sıcaklık ve muhafaza değeri" diye. Soda iç o zaman, kokteyl iç. Yapma ama bunu şaraba. Kim başlattı acaba ilk?
Sadece ilk seferde aklıma bunlar geldi, daha neler dökülür kimbilir gri hücrelerimi kassam az. Görüşürüz!

Herhangi birşey için "tutku besliyor muyum" diye düşünürüm yıllardır...

2011-06-04T22:29:00.000+03:00

Hala bulamadım cevabını. Öyle birşey ki bu, mesela sabah senin 2 saat erken uyanmanı sağlayabilir. Gık demezsin. Kendini adadığın şeydir sonuçta. Kendi kendime en azından birkaç seçenek yaratsam da, denemeye korkuyorum.

17-18 yaşında girdiğin dangalak bir sınavdan sonra okuman, meslek edinmen ve o mesleği icra etmen beklenir o kadar sana harcanmış olan emekten sonra. Seninse en kısa vadeli amacın okuldan mezun olabilmektir bir an önce. Mezun olduktan sonra çalışma hayatı. Belki de o zamana kadar doğru dürüst düşünmemişsindir o işi 25 yıl kadar yapmak zorunda kalacağını. Birgün "Daaaaaaaaaannnk!" eder kafana. İç sıkıntısı başlar, ve moralini düzeltmek için dünyadaki en şahane çikolata bile nafiledir. Bokunu yemiş kumru gibi düşünmekteyim.

Bu meslekte fark yaratacak insanlardan biri olamayacağımı anlamış bulunuyorum. Yapı itibari ile pek de uygun değilmişim bu mesleğe, sanırım sonunda yüzleştim bu gerçekle. Yerini ne ile doldurabilirim, işte can alıcı soru bu. Üstüne üstlük bir de İstanbul'dan sıkıldım. Başka bir şehir hatta ülkede yaşamanın hayalini kuruyorum içten içe.

"Nerede değilsem orada iyi olacakmışım gibi"

Belki kendimle ilgili hayalini kurduğum tüm herşey orada gerçekleşirmiş gibi geliyor. Yeni birşeyler de denemek istiyorum. Yeni bir başlangıç. Ruhumu harekete geçirebilecek herhangi birşey.

Kirsten Dunst yakından pek şeker. Tamamen doğal. Holivud yıldızı demezsin görsen;)

2011-05-28T20:10:00.002+03:00

"Gişe Memuru" ve "Incendies"

2011-05-27T00:23:00.002+03:00

Asla düşük bütçeli, bağımsız ve durum psikolojisi üzerine yoğunlaşmış Türk filmlerini göz ucuyla izleyip -sırf izlemiş olmak için hem de- "I-ıh, olmamış bu" diye çemkirmeye hazır güruhtan olmadım. Bizden hikayelerdi sonuçta. Hiç mi insanın içinden sahiplenmek gelmezdi ki?! Gişe Memuru'na da pek büyük beklentiyle girdiğimden midir nedir (bknz:Antalya Film Fest. En İyi Film), nasıl desem, kesmedi be hocam! Yani müzikler güzeldi, oyunculuklar da. Konu basitti. Ama öyle birşeydi ki film 3.5 saat sürse ben gene koltukta kalır izlemeye devam ederdim. Hikaye mi uzadı, ben mi sıkıldım, baş karakterin derin ve sıkıntılı iç çekişlerinden birşey mi kaptım, net olamıyorum. Sevmedim ama nefret de etmedim. Kes.

Gişe Memuru'ndan çıktıktan sonra Incendies adlı yabancı dalda Oscar adaylığı kapmış bir filmi izledim. İlk filmden çıktıktan 15 dk. sonra başlayacaktı bu ve ben kesin mala bağlarım diye düşündüm. Filmin başında çubuk krakerimin üzerindeki tuzları dişleyip ağır ağır krakeri mideye indirirken az daha kendimi haklı çıkardığım için sevinecektim ama film de benim çıbık krakerimi bitirmemi bekliyormuş gibiydi. Film ivmelendi, belimin değil kabaetlerimin üzerinde oturuyordum artık. Ve sonra dikkatim neredeyse hiç bölünmeden o inanılmaz hikayeye bağlandım. Savaşın o kadar uzağındayım ki ancak filmlerde gördüğüm için kendimi şanslı addettim. "Savaş, hmm, nasıl oluyormuş, ben hiç bilmem ki savaş nedir, bakalım zavallı insanlar savaşta neler yaşıyorlarmış" psikolojisine girdim. Ve müthiş bir final. Oturup keyif ve inceden şokla yazıların akmasını izledim. Boşa gitmediğine sevindiğim bir vakit oldu. Bilet desem zaten Yeşilçam'da her daim ucuz bilet. Orda izlediğim her filmle birşeyler öğrendim dünyayla ilgili. Bilinmeyenin insana verdiği tedirginlik ve sonrasında duyulan tatmin ve mutluluk hissi. Bilgi küpüm az daha doldu sevinci. Öyle bir Pollyannacılık işte...

Sonrasında her Beyoğlu'na çıktığımda yaptığım gibi bir cafeye oturup az kitap okuma, az yeme-içme, ve çoğunlukla da insanları izleme keyfiyle vakit harcadım. Ara Cafe'ye ne zmn gitsem tatlı yiyorum, bugün alıcı gözüyle yemeklere de bakayım dedim mönüyü incelerken, az tuzlu geldi, fazla aç değildim, kahve-tatlı sipariş ettim. Zaten 2 porsiyon büyüklüğünde geliyor tatlı, bitirdikten sonra Sarıyer'e kadar koşsan gene eritemezsin yediklerini;))
En büyük zevklerimden birisi, bu arada, vanilyalı dondurma yerken kahve içmek. Biliyorum dişlerimi mahvedecek bişey ama güzel olup zararlı olmayan birşey yok. Muazzam birşey azizim, beni benden alıyor. Hayat birkaç dakika pembeleşiyor. Napçan işte. Herkesin sığınağı farklı.

Denize karpız kabığı düşmesi hiç umrumda olmadı, varsa yoksa kirazı tezgahta görme isteği, o kadar

2011-05-26T14:06:00.000+03:00

"Simplicity is the Ultimate Sophistication"

2011-05-24T19:56:00.003+03:00

diye bir yazı gördüm metroda birinin t-shirtünün üzerinde, gözlerimi alamadım desem yeridir. Gerçekten güzel. Vücuduma yazdırabileceğim bir şey olurdu. Yazılara taktım nedense. Bir de Oscar Wilde'ın "Be Yourself. Everybody Else Is Already Taken" lafından da bıkmadım, bıkmam. Dövme aklımı çelmekte, yaz gelince depreşir bende hep dövdürme isteği, sonra da geldiği gibi gider.

Woohooo, harddisk için 800 teeeleee dedi expert amca

2011-05-23T23:45:00.000+03:00

Sen ne içtin bu kadar güzelsin, ben de istiyorum aynısından:) Şaka maka biraz ot içmek güzel olurdu hakkaten, insan kimi ruh hallerinde ihtiyaç duyabilir, normal şeyler bunlar, 21. yy'da yaşıyoruz garipsemeyelim artık

Bu iş için bilgisayar ve tamirci cenneti olan canııım Mecidiyeköy'e gittim, kapısında "data kurtarma" yazan bir tükana. Didim "bul şunun nesi varsa ve bana sadece fiyat ver". Adama gittim bugün ve beni başka bir tamirciye yönlendirdi-amcalı olan. Bir girdim içeri, her taraf böyle yeşil devre gibi şeylerle doluydu. Her taraf! Seviyorum böyle kendi dünyasında takılan kırık tipleri. Kurcaladı az, dedi "şöyle olmuş, böyle olmuş vs. Fiyatı budur ama tamir olmama olasılığı da var." Anasını bellemişim makinanın, düşürmüşüm vs-ki hatırlamıyorum ama. Çok hoyrat severim malımı ben zaten:p
Soğuk su içmek kesmicekti beni-çünkü işyerinde boooombok saatler geçiriyorum 2 gündür- "bira" dedim, "acil bira". Büyük harflerle BİRA"!! S.kmişim sağlıklı yaşamı. Buldum CHOPS diye biyer. Tam da hastanenin giriş kapısının karşısında:) İnsan ne kadar şanslı olduğunu hatırlasın diye mi hastanenin karşısına biraevi açarsın be arkadaş? Penguen almıştım bi de belki gülerim az diye. Serkan Altuniğne ve Serkan Yılmaz gene komikti neyse ki. Uzun zamandır mizah dergisi almıyordum, böylece Serkan Yılmaz'ın stand-up fln yapmaya başladığını da öğrenmiş oldum Kadıköy'de. Bi ara giderim de ne ara artık, manitu bilir ancah!

Nuri Bilge Cannes'den eli boş dönmedi ama...

2011-05-23T01:04:00.001+03:00

Ben hala "Üç Maymun" filmine "s.k gibi filmdi" diyen molozlarla beraber çalışıyorum. Bende değişen birşeyler yok. Ne eve çıkabildim, ne tatile, ne bir ilişki bulabildim, ne de turizmi sevdim. Amelelik yapmayacağım bir iş sanırım yok. Serbest giyinip takılabileceğim bir iş yok. Yalnız başıma çalışıp para kazanabileceğim bir yeteneğim ya da mesleğim fln da yok. Mutsuzum. İstif(r)a etmek üzereyim.

Ian Curtis'in ölüm yıldönümüne nasıl denk getirdim "Control"ü izlemeyi aklım almıyor. 365'te bir.

2011-05-19T02:19:00.002+03:00

Uzun süren durağanlıktan sonra birşeylerin olması kaçınılmazdı artık.

2011-05-17T14:06:00.001+03:00

Kahramanımızın 1TB'lık harddiski mortoyu çekti ya da cartladı ya da geberdi. İçinde üniversite ve sonrası ile ilgili herşeyimi barındıran bu teknoloji harikasının bozulmasıyla en favori filmlerim, daha izlemeye fırsat bulamadığım filmlerim, deli müzik arşivim, fotoğraflarım ve hatıralar, okul projelerim-hatta mezuniyet tezim- vs... yok oldu. Beni ben yapan yolculuğun en önemli parçasıydı. Moralim çok bozuk.

22 Ağustos'taki internet yasakları mevzusu hakkında duyduğum en direct cümle: "Porno izleyebilecek miyiz" Gayet yalın ve sonuç odaklı bir yaklaşım, öyle değil mi?

2011-05-16T18:54:00.000+03:00

Birileri Demirören Beyoğlu denen ucubenin ırzına geçsin lütfen, dayanamıyorum artık!

2011-05-15T18:06:00.002+03:00

One Love Festival Kombine & Rock'n Coke 2.Gün biletlerimi aldım bugün.

2011-05-14T00:14:00.000+03:00

İlk kez Hezarfen'e gidicem, ve Rock'n Coke'a.

One Love yakınımda neyse ki.

Eve çıkma planları yapıyoruz ya bakalım arkidişimle.

Mor süet ayakkabı aldım, bir saniyelik de olsa "PIMP imajı veriyor muyum aceba" diye düşünmedim değil. Allahtan spor:)

2011-05-11T19:51:00.000+03:00

1.5 dakkada ayakkabı-çorap çıkaran adamlar olduğu düşünülürse o kadar da kötü sayılmamalı:p

2011-05-11T00:37:00.000+03:00

http://www.zaytung.com/haberdetay.asp?newsid=100739

Neyse ki amcam pişkinliğe vurup "to be continue" dememiş

‎"If you love something set it free, but don't be surprised if it comes back with herpes." *** Chuck Palahniuk

2011-05-10T23:46:00.002+03:00

***pis pis sırıtmak.

Bu adam din kursa müridi olurdum ya ben:)

"Fuck the System" demeden önce cebindeki paranın nereden geldiğini düşün genç! Başkasının emeğiyle caka satma!

2011-05-10T23:34:00.003+03:00

sırf indirimli bilet aliyim diye mastıra başlicam şerefsizim, indirimli-tam arasındaki fark yüzünden inme geçirmem yakındır.

2011-05-09T03:22:00.001+03:00

Pek sevdim filmi. Kim bilir ne kadar çok kişi kendini, eski sevgililerini ya da arkadaşlarını o karakterlerle özdeşleştirdi...

2011-05-08T03:37:00.001+03:00

Camdan müzik sesi geliyor, canlı performans, hatta tüm şarkılar tanıdık.

2011-05-05T23:29:00.001+03:00

Eğer biri Şebnem Ferah tribute akşamı yapmıyorsa, bu gerçek bir Şebnem Ferah konseri. Büyük bir olasılıkla evimin yakınındaki özel bir okulda konser veriyor. Yürüyerek 3 dk. Parmağımı kıpırdatasım yok. Onun konserine de anca para verip gitmek yakışır bana. Uyuşukluğumdan kurtulamıyorum. Önceki yaşamımda kırlent olduğuma inanmaya başlayacağım nerdeyse.

İçimdeki kötülüğü ortaya çıkarma vakti geldi

2011-05-05T20:56:00.001+03:00

Kıskandığım - biliyorsun kıskançlık kötü birşeydir- ünlü çiftler var ama fotoğraflarından en samimi ve gerçekçi gözükenleri ekliyim dedim. Bir ilişkiyi sadece fotoğraftan yorumlamak ve özendiğimi söylemek komik gelebilir ama doğrusu öyle. Top 3.

DIANE & JOSHUA

KATE & MATT

MAGGIE & PETER

‎"There's a very fine line between being a perfectionist and being a c--t"

2011-05-02T10:37:00.001+03:00

Demiş Jeremy Irons. Her zaman hayran olduğum aktörlerdendi kendisi-niye di'li konuşuyorsam sanki ölmüş ya da artık hayran değilmişim gibi...
Üstadım güzel bir laf etmiş, bu bahaneyle ben de blog sayfamı onurlandırsın istedim:)

yolda kurbağa gördüm lan gece, kaldırımda aslında, ürktü benden kaçıp saklandı, ben daha da çok korktum arkamdan gelir sırtıma kafama atlar zıplar diye

2011-05-01T00:23:00.001+03:00

Yolun yarısına kadar histerik histerik arkayı kolaçan ederek eve geldim. Tam içimden "pis mendebur hayvan, en nefret ettiğim..." diye sessiz konuşurken ayağım taşa takıldı ve yeri öpmeme ramak kaldı. Günahını almışım hayvanın sanırım:) ilahi adalet!

Sponge bob gay mi? En yakın arkadaşı Patrick gerçekten yakın arkadaşı olabilir. O zmn suyun altında sık sık yıldız kayıyor olması muhtemel…

2011-04-30T03:04:00.002+03:00

Ne zmn cevizli kek yesem ama ilk ama son lokmada o tedirginlik beni ele geçiriyor: ya içinden kabuk çıkarsa ve ben Godzillavari, şekilde lokmamı çiğnerken çotonk diye dişimi kırarsa?!

2011-04-30T03:03:00.002+03:00

Off salyangozlar, sefil hayatımda bir siz eksiktiniz!!

2011-04-20T03:08:00.000+03:00

Yolda dalgın dalgın yürüme hakkımı da aldılar sonunda. Ne oldu? Salyangoz-Yağmur. Yağmur-Salyangoz. Sebep-Sonuç. Ayağımın altında can verecek olmalarından ziyade o kabuk ve bıcık bıcık et yığınının ayakkabımın altına yapışacak olması hissiyatı beni deliye çeviriyor. Düşünmemeye çalışıyorum. Olmuyor, aklımda hep.
Normalde de yere bakarak yürürüm ama boş boş. Şimdi yerde para arıyormuşçasına pür dikkat kaldırımlarda bakışlarım.

Güneşi görmüş Eda Taşpınar -biliyorum bu hatunu, ikoncan diyorlar hatta, marsık gibi bişey, sulanmış beyin- gibi siz salak salyangozlar da suya koşturuyorsunuz, anlıyorum ama kenarda takılın, parti yapın, ondan sonra ister ayaklarınızı ıslatın sadece, ister boy verin, isterseniz de bombalama atlayın su birikintilerine ama GET OUT OF MY WAY FIRST!!

"İslami Evlilik Sitesi" diye bir banner gördüm sitelerin birinde. Manyaklığa bak!

2011-04-18T00:40:00.000+03:00

Eminim diğer evlilik sitelerinden tek farkı sıkma-baş tiplerin fotolarının arz-ı endam etmesi. Aaa bir de, cam açmaz bunlar, İslamik ya:)

Gerçekten Amy Winehouse konserine 150 tl vermeli miyim diye düşünüp duruyorum. Gerçekten...

2011-04-13T01:00:00.002+03:00

Vay anasını, blogda bir renk değişimi yapiyim dedim, domino taşları gibi bozuldu dokunmamla. Massive impact. Tümden yeniledim bende, bahar stayla:))

2011-04-10T21:34:00.003+03:00

Amy Winehouse - 20 Haziran - Küçükçiftlik Park :))) Hoş bir sürpriz:)

2011-04-09T20:09:00.000+03:00

Konser tarihleri belli oldukça helecanlanıyor insan

2011-04-07T15:39:00.002+03:00

Efes One Love Festival 2-3 Temmuz Santralistanbul'da. Suede, Editors, Cake ve Nneka kesinleşen isimler, bilet satış 14 Nisan'da başlıyor.

En yakın arkadaşımla Armin van Buuren konserine katılmak istemişizdir beraber, o da -tesadüfe bak ki- 2 Temmuz'da. Geçen sene Armin'i izlediğimden olsa gerek, One Love'a katılmak çok daha cazip geliyor. Bakıciyz artık.

Freshtival var 28 Mayıs'da, keyifli olabilir. Ciksi festival bebeleri doluşur şimdi ortam vardır diyerekten.

Onun dışında bir Interpol konseri var, katılamayacağım.

Sonisphere ve Rock'n Coke ise metalciler için cennet olsa gerek, efsane isimler var.

Biletix'in sayfasını check ediyorum aklıma geldikçe, ne var yenilerden hesabı.

Ama tabi şu durum hala canımı sıkıyor-ki yapacak birşey yok bu konuda ama- 3 ay sonrası için X günü Y saati için çoktan o program kesinleşmiş oluyor ya, sanki son dakika sürprizi denen birşey yokmuş gibi, o gün hastanede yatıyor ya da işimden ayrılmış olamazmışım, ya da biri ölemezmiş gibi. Ama biraz rahat biraz large davranıp "1 hafta öncesinden alırım yavv nolcek" desem bu sefer de -bendeki bedeviliğin de etkisi var tabi- bilet bulamam, -başkaları bulur ben bulamam, o kadar yani- sinirlendiğim ve heveslendiğim ile kalırım.

Alıcaz mecbur:)

"People get up everyday, tells them they're gonna change their lives. They never do" The Town (2010)

2011-04-05T21:58:00.001+03:00

Bir de üzerine bu reklamı koyup izlersen sanki nereye ulaşmaya çalıştığımı anlatabilirmişim gibi geldi:

"Bu sıkıcı rutinden kaç, dünyanın başka bir yerine... daha güzel izler bırak"

En sevdiğim reklamlardandır -toplasan 3'ü geçmezdi zaten sevdiklerim- maximiles'ın kadın ve erkekli versiyonu olan ve kişiyi duygusala ve -biraz da- hayalciliğe bağlatan.

Neyse, izledik işte, kaldığımız yerden devam edelim hayata o zmn...

Gün, arabasının rahatlığı içindeyken umursamazca kaldırımdaki yani-arabasız- pis fakir insanları donlarına kadar ıslatma günüdür.

2011-04-02T17:17:00.000+03:00

Sanki yağmur yeterince hızlı değilmiş gibi bir de bu öküzleri çek.

Her bir maddeye eksiksiz riayet etsen senin insanlarında bu kafa varken AB'nin kapısından almazlar seni Türkiye, farklı medeniyetleri siktir et, ama nasıl bu kadar farklı derecelerde ayıları burada barındırıp sonra da gururlanabiliyorsun, anlamıyorum Türkiye! Bazen tüm varlığımla tiksiniyorum buranın insanlarından, utanıyorum da insanlık adına.

Uzun süredir bu kadar küfür etmedim, dakika hesabına vurursak urfanın isotları bile cezalandırılmama yetmezdi. Ama kabahatli olan ben değilim. Allah belalarını versin o şoför koltuğunda oturan hayvanların. Hepsinin en yakındaki ağaç ya da direğe çıkmaları temennileriyle...

Uzun zamandan beri bela da okumamıştım, iyi oldu.

Sadece akıp gitsin günler, faydası olsun olmasın...

2011-03-28T22:47:00.002+03:00

İçi boş geçiyor günlerim; uyku, iş, yemek, spor salonu, eve gidiş-dönüş, duş. Belki akşam yarım yamalak bir film ya da belki birkaç öykü Bukowski. Gerçekten 3 haftadır bu rutinin dışına çıkmadım hiç. Hayattan nasıl zevk almam gerektiğini Stumble Upon'da rastladığım sayfalardan ya da işyerimde elime geçen Istanbul Time mıdır nedir o tür dergilerden öğreniyorum. Günleri yiyorum. Artık nefret ettiğim bir işim de var, yazmaya değmeyecek günlük pis çıkarlarla dolu. Zırt pırt konuştuğum bell person'lardan birini rüyamda kendimle uygunsuz durumda yakaladım ve bu yüzden bugün onun her hareketini ve mimiğini dikkatle inceledim, "gideri var mı" sorusunu sordum, sonra şahane beynimi bu malla meşgul ettiğim için kendime sövdüm. Bilinçaltımdan anlamlar uydurup sonra da varsayımların doğruluğunu kendime ispatlamaya çalışıyorum, her seferinde başarısızım tabi.

İş yerimde huzursuzum, 8.5 saatimi nasıl böyle bir ortamda geçiriyorum, sinirsel olarak acaba ne kadar yıpranmışımdır işe girdiğimden beri... ya da kendi kendime meydan okuyorum aslında sınırlarımı ne kadar zorlayabilirim diye. Ya da belki de Fight Club'a geliyoruzdur dönüp dolaşıp. Nefret ettiğimiz işlerde çalışıp IKEA mobilyalar almak için. Çünkü maaşım güzel, işi bırakmak enayilik gibi geliyor.

Bu kafayla çarkların arasında ezilmeye mahkumum. Sessiz mahkum. birisi beni kelepçeledi sanki, anahtarı avucuma koydu, ben de anahtarı yuttum. çözüm sıçmayı bekliyorum. sevgiler!

24 hour party people'ın soundtrack'i ne güzel öyle. Control'ü izleyeceğim bir de, dersimiz Ian Curtis.

2011-03-23T12:20:00.000+02:00

yeni yeni ne çok şey öğreniyorum, şaşırmak ve şaşırtılmak da ayrı birşey.

2011-03-22T19:50:00.002+02:00

İşyerinden bir kız arkadaşım solariuma gitmeye fırsat bulamadığını, bronzluğun çok hoşuna gittiğini ancak bu yapay uygulamanın cildini buruşturduğunu söyledi. Hatun 25'inde daha! İnsan bu yaşta buruşabiliyormuş demek ki.

Ayak botoxu diye birşey varmış! Böylece daha rahat ediyormuş ayakların topuklu giydiğinde. Ama birkaç ayda bir tekrarlamak gerekiyormuş. Ulan ayağında bir problem olsa farketmeyeceksin bile, sabah bi kalkıyorsun ayak mosmor fln, neden zamanında farketmedin? Çünkü botox yaptırmıştın ve sızının s'sini hissetmedin!

Akşam çalışmaya alışmaya başlicam, o zmn da sabaha geçmiş olurum kesin. İş başında, ayakta esniyorum resmen su aygırı gibin.

2011-03-20T03:02:00.002+02:00

23 Nisan'da Mark Knight çalacak Indigo'da. Nefis:))

2011-03-18T12:51:00.002+02:00

Bomba eğitimi mi ne haltsa, onu almam için mesaimden 2.5 saat önce otele gitmem gerekiyormuş!

2011-03-16T22:03:00.001+02:00

BANA NE AQ!

Sanki biri elinde bombanın pimiyle bize "10 sn. içinde kaçtınız kaçtınız, yoksa ölürsünüz şekerlerim" diyecek gerçeği olsa. Adam pat diye çekecek ve bitirecek işi, anlamaya bile vaktim kalmayacak. Onu da geçtim, ben bar garsonuyum yaa, güvenlik elemanı değilim ki arkadaş! Otelde bnm departmanımdaki eleman sayısından daha çok security var. Bütün bu gerizekalı beceriksizlerin ağzına tüküriyim! Sadece parası güzel diye nelere katlanıyorum ya, kolaylaştır şu hayatımı artık ulu manitu!

"All God does is watch us and kill us when we get boring. We must never, ever be boring." Chuck Palahniuk

2011-03-13T22:10:00.001+02:00

“Ölümden korkmuyorum, sadece o geldiğinde orada bulunmak istemiyorum” Woody Allen

Fitness'a başladım, ilk günümdü, yorgunluktan ölmek:)) Hatta bir ara bedenimi kros makinasının üzerinde bıraktım, ruhum salonda dolaşmaya başladı, beyaz ışığı göremediğm için bu entry'yi girebildim bu akşam:))

2011-03-08T20:51:00.001+02:00

Bir de üyelik mecburi 1 senelik, verdik parayı kuzu kuzu, şimdi s.kseler gene giderim sırf paranın hakkını veriyim diye:)) En azından saunaya girip domuz gibi terlemek ya da havuzda sırt üstü uzanıp ayak parmaklarımı oynatışımı herkese izletmek için:))) Herkesin motivasyonu farklı. Kimi "benden Adriana Lima çıkar mı lan" diye gidiyor, kimi de bnm gibi piknik tüpü ebatlarından sıkılıyor.

Bir de vücut analizi kısmında bir bacağımdaki yağ oranının diğerinden farklı olduğunu öğrendim ve acayip şaşırdım, "belki bir sakatlık geçirmişsinizdir de böyle bir fark olmuştur" dedi yakışıklı trainer Gökhan. Kafadan sakatlığım haricinde pek bir sorun bende- onu da genelde göstermemeye çalışıyorum millete dışlanmiyim diye- ama inceden bir şok olmadım değil, evlatlık olduğumu söyleseler bu kadar olurdu anca! Tüm trainer'ların gideri var bu arada, ulan hepsini (erkekleri tabi) doğumgünüme çağırsam mı acaba, havuç suyu içer, kereviz dişler, six packs'lerden konuşurduk:))

Spor salonlarında bana en eğlenceli gelen enstantane de şu vücut yapmış fit tiplerin böyle "uff kahretsin ne acayip bir şeyim ben böyle" havalarında ellerinde eldiven, omuzlarına atılmış havluyla salonun içinde kasılarak dolaşmaları:) Kendilerini kızlara pazarlamaya çalışıyorlarmış gibi. Bir burnu havadalık var sorma, bilirsin zaten o tipleri.

Merak etme okur, Madonna ya da Cam.Diaz olmaya niyetim yok, terminatrix gibiler. Amaaan ne takıcam zaten kafaya, bayıldık madem parayı, tadını çıkarmalı, en azından cafe'si güzel, oturup patates kızartması ve bira yaparım:p

1.5 aydır sabahçıyım ama gene alışamadım gene alışamadım. bir de işin kötüsü o kadar (yani elimden geldiğince) hazırlanmama karşın sabahları "yataktan az önce mi kalktın" laflarına maruz kalıyorum. Dinlendim, uykumu aldım, gene de bi boka benzeyemiyorum!

2011-03-06T19:52:00.000+02:00

Yeni işe başlayanlar deneme süresine tabi tutulmasın. İnanılmaz gerginim ve kafaya takmış durumdayım, paranoya yakın.

2011-03-05T20:14:00.000+02:00

Kendimi sürekli mikroskopta incelenen yeni bir tür bakteri gibi hissediyorum. Herkes bana not vermeye meraklı, ve de tavsiye(!). Bugüne kadar hiç böyle bir yerde çalışmamıştım yemin ediyorum. Belki normalde tüm işyerlerinin sözleşmelerinde bu madde yer almasına karşılık genelde okumadan imzalamanın verdiği rahatlıktan olsa gerek, aklımın ucundan geçmezdi bile bu tür bir kaygı. Bir de düşünsene rezil olma durumunu: Eski çalışma arkadaşların arkandan, yaptığın tüm iyi işleri bir anda unutarak seni çekiştirecekler, bu yüzden onlarla bir daha görüşmek istemeyeceksin, bundan önceki işyerlerinde çalıştığın diğer tüm arkadaşların da kulaktan kulağa gibi bir araçla senin başarısızlığını duyacak, bazıları da sevinecektir hatta.

Reddedilmek zaten başlı başına felaket bir durum, ego zedeleyici ve onarılması güç. Artı, yeni bir iş görüşmesine gittiğinde de sorarlar adama, oradan neden ayrıldın vs. diye, ya da CV'ye yazmasan bu sefer de o tarihler arasında nelerle meşgul olduğunu sorar, açıklama yapmanı isterler. İlla ki yakayı ele verirsin bir yerden.

Kendime kum tanesi kadar güvenim kalmadı şu sıralar. Kendimi "iyi düşün, iyi olsun" düşüncelerine kaptırmış durumdayım. Yerse ego!

Haa burası bnm için ne başlangıç ne de bitiş, dünyanın sonu mu aq, değil ama gelecek planlarım içinde en ama en sağlam yer burası. O yüzden sinirlerimi bozacak kadar kafayı takmış durumdayım. Rol yaparak mesai bitirmeye çalışıyorum, sanırsın ki gülümsediğimde suratım çatlayıp parçalara ayrılacak ve yerler tuzla buz.

Soruyorlar "ne oldu, düşünceli görünüyorsun, ben iyi bir dinleyiciyimdir, anlatmak ister misin?" Herkes çakal bu düzende yaaa, salak mıyım ben size açığımı gösterip elinize koz verecek?! Onlar öyle arkadaştırlar ki(!) tam endişelerin soğumaya başlamışken üzerine kor atarlar; huzurlu gecenden uykunu, güneşten sıcaklığını çalarlar!! Tavsiyeymiş, hıh!

Bugün üzerimdeki ağırlığa dayanamayıp asistan departman müdürüne gittim ve "bu deneme süresini gerçekten kafama takacak kadar büyütmeli miyim, acaba bize bir feedback verecek misiniz ki en azından ben de eksiklerimi tamamlayabilirim bu yolla" dedim, yarım ağızla "tabi tabi vereceğiz" dedi, içimi rahatlatmadı. Adamın suratına kilitlendim resmen cevabı beklerken, o gözlerde bir parlaklık-kararma, mimikte bir seyirme, bakış kaçırma, düşüncelerini okuyabilirmişim gibi geldi o an.

Diyeceğim odur ki, modern kölelik sadece fiziksel değil psikolojik olarak da adamın ağzına s.çıyor afedersin.

eski defterleri karıştırasım geldi. ebedi platoniklerimdendir Mickey:)

2011-03-04T19:59:00.001+02:00

Cirque Du Soleil- her gün izleyip bıkmayabilirim

2011-02-23T11:46:00.002+02:00

Crazy shit diyesim var:)) uuu, acayipti baby:)

Tiyatrovari bir akrobatlar şovuydu ama bu tür bir gösteride olması gereken ne varsa fazlasıyla bulduk. Ne en iyi yerde oturabildik, ne de zamanında yetişebildik aq ist.un trafiği yüzünden ama keyfimizi kaçırmaya değmezdi. Sahnede gösteri esnasında müziklerin canlı çalınması ve solisti dinlemek fln şahaneydi tabi. Seyirciyi gösteriye dahil etme olayı, o seyircinin yerinde iyi ki ben değilim rahatlaması, adamın her hareketine kahkahalar patlatmak, kostümlere hayranlıkla bakakalmak, tehlikeli hareketlerde salonda yükselen "ayyy, amann, hiiiii," seslerine sırıtmak hatta katılmak, klasik Türk insanının yapamayacağı şeyler için işkembeden sallaması (Türk kasına sahip birinden "amaaan pek etkileyici değildi, daha fazla şeyler bekliyordum" gibisinden şeyler duyup arkamızdaki ayı yogiyi arkidişimle epiy bi ti'ye aldık), ufak bir konsantrasyon bozulmasıyla gösterinin rezil olması ve tehlikeli atraksiyonların doğacağını düşünemeyen kaz kafalı vatandaşların flaş patlatmak suretiyle performansçıları fotoğraflamaya çalışması ve de kameraya çekerek arkalarda oturan seyircilerden küfür ve uyarı yemesi, fuayedeki yemeklerin fahiş olması-hatta gösteri sonrasında satılan hatıra eşyalarının fahişe fiyatlarla satılmasına rağmen yol paramızı bir kenara ayırıp tüm açgözlülüğümüzle kalan paramızı bir tshirte yatırmamızdı,...vs şeklinde özetleyebilirim. Gösteri fiyatı izleyene kadar kalın geliyordu ama sonra az bile dedik. Bir şey eğer dünya çapında ünlü olduysa ona kulaklarını, gözlerini ve kalbini kapatmayacaksın, herkes mi salak sonuçta? Her önüne konanı yeme ama önyargı da gereksizdir, en azından bir tadına bak, sonra konuş istediğin kadar.

Reflexology Tecrübesi

2011-02-17T20:40:00.001+02:00

İzin günümde -ki bugün oliy- "Reflexology" masajım için Foot Break'e gittim. İnsanın pek bir hoşuna gidiyor şehrin merkezlerinden birinde, hem de bir alışveriş merkezinin içinde, sükuneti az da olsa yakalayabilmek fln. Her yer bembeyaz, yeni görünümlü. İki tane uzakdoğulu hatun geldi, biri beni aldı, diğeri de orta yaşlardaki amcayı. Extra acayip konforlu bembeyaz koltuğa oturdum, yani gömüldüm, sıyırdık paçaları dize kadar, kollarımı da attım yanlara, kapattım gözlerimi, ee başlasın masaj o zmn:))
kırmızı meyvelerden yapılmış çayımızı da içtik bu arada, oh mis:) bnm bayanlıktan çıkmış ayaklarımı -ve bacaklarımı- o kadar mutlu etti ki hatun kulaklarıma kadar sırıtıyordum bittiğinde-toplamda 40 dk.sürmüştür sanırım. Ame yer yer zorladı da hatun ayaklarımı ki hafif acı hissi duyduğum saniyeler de oldu ama günde 8 saat 6 cm.ince topuklu dar burunlu işkence ayakkabılarımdan sonra kılımı bile kıpırdatmadım açıkçası. Hatun da suratıma bakıyor bu anlarda tepkimi ölçmek için, karşılıklı gülümsüyoruz sadece. "acı yok adrian, acı yok!!"

Bu masörler olsun, spa merkezlerinde çalışan ufak tefek hatunlar olsun hep uzakdoğulu, acaba döner kesmekten başka "bu işi yapsa yapsa Türkler yapar" denilen meslekler var mıdır acaba?"

"lan ayak masajı bu kadar süper bişiyse tüm vücut ne kadar manyak olurdu kimbilir" diye düşünmeden de edemedim :))

Cumartesi Cirque du Soleil'deyiz:))

2011-02-17T12:07:00.000+02:00

"Be Yourself. Everyone else is already taken." Oscar Wilde

2011-02-15T19:16:00.001+02:00

Michael Fassbender'ı ilk kez farkettim. Hunger'da.

2011-02-14T21:29:00.000+02:00

Oyunculuk gerçekten çok başka birşey, apayrı bir mecra. Hala M.F.ın o protest ve geriye dönüşün olmayacağını haykıran bakışları var aklımda.
Gerçek bir hikaye olduğundan pür dikkat izledim filmi. Doğru ya da yanlış, kafasındaki ideal için herşeyi bir kenara atan, beynini amaca kilitleyen, yavaşlatılsa bile asla hedefinden şaşmayan, er ya da geç ulaşan bir füze misaliydi o karakter. Bobby Sands. O kendini adanmışlık gerçekten büyüleyici. Yer yer aslında gereksiz ve aptalca olduğuna hükmettik de muhtemelen osura osura yattığımız yerden filmi izlerken. Rahatlığın içinde dünyayı yargılamak kadar kolay ve boş birşey yok sanırım.

Valentines Day!!!!!!! Geldi mi gene?! DAMN!

2011-02-13T22:31:00.001+02:00

http://theoatmeal.com/blog/valentines_day
Uzun zamanmış be 12 ay. belli belirsiz hatırlıyorum geçenkini. o da bomboktu gerçi neyini hatırlayacaksam. özet geç tek kelimeyle yeter.
varsa eğer böyle içinden "ahhh ah" dediğin biri here it comes!!

Yeni bir parfüm almak bana zevk veriyor. Gerçekten mutlu oluyorum.

2011-02-13T21:49:00.002+02:00

Kıyakla başliyim önce, bu en sevdiğim parfüm reklamlarından biri. Adonis gibi yemin ederim David Gandy. Maşşallah, yirim bunu:))

Haa ne diyordum, evet mutlu oluyorum resmen. Sadece bayramlarda şeker yiyen çocuğa birden çuval dolusu şeker verilmiş gibi oluyorum. İkide bir parfümün üzerimdeki izlerini kokluyorum. Av köpeği gibiyim. Her bir koklayışımda asıl orjinal olanın bnm ten kokumla başarılı bir iş çıkartıp çıkartamadığını sorguluyorum.

Haa, gerçi hala yaz kokusu-kış kokusu, yok esmer için-yok sarışın için diye bööööyle bir sürü classificationlar var ama etrafımdaki kimsenin expert olduğunu zannetmiyorum, o yüzden de burnumun dikine gidiyorum. Sonuç: Başarılı:)) Son gözdem Dolce Gabbana, Rose the One.

Çevremdekiler de seçimlerimi başarılı bulurlar ayıptır söylemesi:)) Sevgili ve -biraz fazla- cana yakın bir iş arkadaşım "bu koku senden mi geliyor" dedi, "kötüyse değildir" dedim sırıtarak. "yok yok, süper bu" dedi, dibime girdi, koklamak için, bir tedirgin oldum inanaman! G.tümde kokain paketleriyle, polis köpeği tarafından yakalanmak üzere olan Meksikalı gibi hissettim kendimi. Bir dişi, bir erkek, asansörde, koklamak fiili, bayağı sensuel saniyelerdi. Abartısı bir yana ama bir yerden geçtiğimde insanların "demin denise burdaydı, onun parfümü" demeleri olasılığı fln çok hoşuma gidiyor. Herhangi bir koku o andan itibaren birden "senin" kokun, etiketin, kişiliğin oluyor.

Bir gün zengin olduğumda -ki artık zengin koca bulma saçmalığı artık alay ettiğim şeylerden biri değil!(saçmalık da ne demek, gayet mantıklı birşey düşününce, malum hayat zor:))- paranın bokunu çıkartmak adına yapacağım şeylerden biri yatmadan önce bile parfüme bulanmak olucak. Hatun dediğin güzel kokmalı, di mi ama:))

"I could do that" + "Yeah, but you didn't" = Modern Art

2011-02-13T18:31:00.002+02:00

You Tube'da bilmem ne videosunun altındaki yorumdu bu, ama %100 katıldığım için afişe edeyim dedim.

Tezgahtar diye birşey vardı eskiden artık onlar birer havalı "satış danışmanı"!

2011-02-12T16:17:00.001+02:00

Olafur@IKSV Salon

2011-02-11T20:20:00.002+02:00

Yaşıtım olan başarılı bir insanı izlemeye gittim Salon'a dün akşam. Sanırım daha güzel bir mekan seçilemezdi bu konser için, düşündüm de hani bir an için. Facebook'a bakmıştım İstanbul konseriyle ilgili birşeyler karalamış mı diye, biletlerin sold-out olmasından bahsediyordu, bir de favori airportları listesinde en sonuncuymuşuz dahi efendinin ama ona rağmen kaykayla bir macera hoş olabilirmiş:)) hergele.

Ailemizin efendi çocuğu havası vardı. Koyu renkli takım ve beyaz gömlekli, bilgisayarın başında elektronik ve görsellerden sorumlu siyahlı efendi ikinci bir çocuk, 3 tane keman-1 çellolu hatunlar, hepsi simsiyah. Başladı konser teşekkürlerle fln işte. Eline türkçe bişeyler karalayıp vermişler, okumaya çalıştı, pek beceremedi, daha bir sevimli oldu.

Salonda 3-5 tane de dangalak vardı, sürekli kıkırdamalar, gülüşmeler. Sinir bozucu anlardı.

Biraz peltek bir konuşması vardı dahimin, nedense bana küçükken sırf bu yüzden kenarda duran içine kapalı bir çocuğu anımsattı. Onda şans varmış biraz, sıyırmış kendini dipten, çok da çalışmış tabi, exit'e ulaşmış.

O konser nasıl bitti anlamadım. 1.5 saat çaldılar non-stop, kafamın içinde oradan oraya savruldum, ve Olafur bir parçası için şunu söylemeden önce ben de aynı şeyleri düşünüyordum: " A tribute to optimism. Look for sun in the rain" Hüzünlendik, duygulandık, doyamadık. Tekrar gel bnm masum yüzlü dahim, en önden izlicem bu sefer seni:)

Çikolata ve kahve nasıl birbirine yakışır bu kadar? Afrodit ile Adonis sevişse bu kadar olmaz...

2011-02-10T18:37:00.001+02:00

Sevişirken gördüm de:p

yarın olafura gidiyorum. o kadar ihtiyacım var ki biraz sosyal faaliyete...

2011-02-09T20:58:00.002+02:00

Otel açıldı. İlk günü atlattım. Bir topuklu ayakkabının beni ağlama noktasına getirecek kadar acı verebileceğini keşfettim. Yarın ne bok yicem bilmiyorum. Topuklu ayakkabıyı bulan hayvanata şahsımdan sonsuz lanetler yağdırdım.

2011-02-09T01:42:00.001+02:00

Son 1 haftada hayatımda içmediğim kadar şampanya içtim. Moet Chandon & Çilek, yok böyle bir otel:))))

2011-02-06T18:06:00.000+02:00

Yapmıyorum ulen diyet miyet. karnımı içeri çeker öyle çalışırım. Çok zor hacı yaaa, herkes löp löp yutuyor yanımda:))

2011-01-31T22:27:00.003+02:00

'Mutluluğu Yakalamak, başarılı hamile kalmak gibidir. Herkes seni kutlar ama kimse bunun için kaç kere s.kildiğini bilmez.' K.İskender

2011-01-26T13:21:00.000+02:00

Nette gördüm ama ona mı ait bu veciz deyiş bilmiyorum. Malum artık her bok var nette bilgi kirliliği adına. Doğru bilgiye ulaşmak mucize. Bakar mısın şuna.

Çalışırken siyah bir kokteyl elbisesi giymem gerek. Fit görünmeliyim diğer çubuk krakerlerin yanında. 4 gündür yarı-aç dolaşıyorum. Ve savcılık-temiz kağıdı sırasında arkamdaki 2 yaşlı kadın inanılmaz lezzetli kalorili mmmm şeylerden bahsettiler 15 dk. boyunca. Yutkunmaktan helak oldum. Yazık ama düşününce, boku bokuna cehenneme gidecekler:))

2011-01-26T13:16:00.001+02:00

Velhasıl-ı Kelam: The Raveonettes - Heart of Stone

2011-01-25T21:48:00.000+02:00

Velhasıl-ı Kelam: The Raveonettes - Heart of Stone

Herşey o kadar pembe ve şahane ki...

2011-01-21T14:06:00.001+02:00

Amerika'da staj yapabilmek için o kadar evrak toparladıktan sonra ve tam bu sabah onları teslim etmeye gitmeyi planlarken bir telefon geldi. Şu an çalıştığım otelden ayrılan şeflerimden biri beni çağırıyormuş. Otel de otel hani:) Acayip bir kadro, lüks lüks lüks...Kaç lira maaş alacağım konusunda tek bir şey sormadım, çünkü cv'mde o otelin olması ve o otelden bir çevre edindikten sonra kapılar bana açılacaktır zaten diye düşünüyorum.

Hayat gerçekten çok acayip. Tam ben "kariyerim nereye gidiyor" diye bokunu yemiş tavuk gibi düşünüp endişelenmeye başlamışken bir sürü fırsat çıktı karşıma. Katar'dan aradılar ve terfi alarak orda çalışmamı teklif ettiler. Amerika stajı zaten her zaman bir köşede bekliyordu. Bunların üzerinde zaten şu an o kadar bombok olmayan bir işe sahibim.

2011'de beni nelerin beklediğini de okudum az önce. Maşşallah süper bir sene beni bekliyormuş. Susan Miller'ın yalancısıyım.

Kocaman öpüldünüz!!

Ne güzel şarkı bu, içimi güzel duygularla doldurdu bir anda. Gorillaz - Melancholy Hill

2011-01-21T01:50:00.001+02:00

Well you can't get what you want
But you can get me
So let's head out to sea
'Cause you are my medicine
When you're close to me
When you're close to me

So call in the submarine
'round the world we'll go
Does anybody know
If we're looking out on the day
Of another dream

Ben öyle teşhirci, efendime söliyim erotik merotik biri olmaktan uzak olmama rağmen metro vagonlarındaki striptiz borularıyla ilgili yaramaz fikirlerim var:))

2011-01-20T00:38:00.001+02:00

Bunu kulaklıkta son ses dinleyince çook acayip kışkırtıcı birşeye dönüşüyor:)

2011-01-18T02:00:00.000+02:00

İşte bu...

Hayat kısa insanoğlu! Kesildikçe biten otlar gibi yeşermeyeceksin bir daha...ÖMER HAYYAM

2011-01-17T13:23:00.001+02:00

Songs to lie on your bed and stare at the ceiling to

2011-01-17T00:54:00.000+02:00

Çek diz out bro!

İnsan bu dünyada kafa rahatlığından başka birşey istememeli.

Rahat değilim, hatta şöyle ifade ediyim: derin bir huzursuzluk var içimde. Boğazımda oturan birşey var saatlerce, ne kimseyle konuşmak, derdimi anlatmaya çalışmak, sahte de olsa gülümsemek istemiyorum. Bütün anlayış kanallarım kapalı. Sessiz kalarak kurtulmayı denesem de olmuyor, o zmn da "ne oldu ne var birşey mi var söyle söyle söyle" diye beynimi didikliyorlar. Birkaç gün izin alabilme şansım olsaydı keşke.

Katar'da da otelleri olan bir zincirden teklif geldi "otelimizde çalışmak ister misiniz?" diye. Gene o küçük kafam karışmaya başladı. Burada durdukça vakit kaybediyormuşum gibi... Amerika'da maaşlı stajımı ayarlayacak bir şirkete mail attım az önce de.

Etrafımdaki bazı insanların sağlam birşeyler yaptığına tanık olduğumda ibreyi hemen kendime çeviriyorum. Yapamadığım ya da olamadığım şeyler için başkalarını suçlamamam gerekiyor artık.
LinkedIn'e üye oldum, tabiri caizse "olmuş" insanların arasına karıştım. Zamanında aynı otelde çalışan yöneticilerin nerelere geldiklerini gördüm, "benden bi bok olmaz"a bağladım durumu. Günleri, haftaları, ayları yemek çok kolay aslında şimdiki işyerimde ama belki de kendim için en iyisinin bu olmadığının bilincindeyim ve içten içe de bu durum gittikçe beni rahatsız etmeye başladı. Dayanabildiğim yere kadar gidecek ama yeni birşeyler denemem gerek. Henüz cesaretimi kaybetmemişken...

Yemeksepeti.com sayesinde:

2011-01-15T19:45:00.001+02:00

a) 250 kilo olucam
b) "yazık lan enayiye" diyip beni şirkete hissedar yapacaklar
c) hepsi

Neredeyse sıfır iletişim ile ayağıma yemek geliyor. Ne 10 saat siparişi açıklamak (soğansız, acısız, bol turşulu, bol domatesli, vs), ne siparişin teyidini dinleyip "hı hı avat" yanıtları vermek ya da düzeltmek, ne de ev adresi vermek-tarif marif gibi şeylerle uğraşıyorsun. Sadece motor-boy geldiğinde bir "merhaba/iyi akşamlar" çakıyorsun o kadar.

Bir de mesela ben Dogmania'dan sipariş vermeye bayılıyorum. Extra lezzetli burgerleri ve yazdığım kötü yorumu internet sitesinden okuyup kaale alan yönetici-çalışan vs.lere sahip olmalarını da geçtim, son ikidir çok şeker ve kibar bir genç motor-boy (eminim bu kelimeyi duysa o kadar da kibar olmazdı) getiriyor siparişlerimi, mal mal suratına bakıyorum sadece. İçimden "ya sen ne tatlı şeysin öyle" diyip kibarlık, ölçülülük ve shy boy havalarının ne kadar gerçek olup olmadığını da ölçmek istiyorum ama henüz çakırkeyif bir halde açamadım kapıyı. Üçüncüye artıkın.

NE GELDİ AKLIMA: Adile Naşit'in Tarık Akan'ı elektrikçi zannedip üstüne bi de aşık olması ve evin sigortalarını bozup bozup elektrik şirketinden başka oğlanları karşısında görünce hissettiği hayal kırıklığı:))) Ben de o çocuk gelene kadar saat başı sipariş verirmişim:p

Cumartesi gecesi- Şişenin dibini görmeyen anasının a.ını görsün diyorum, görünmez mengenem gene iş başında bu sıralar

2011-01-15T14:06:00.000+02:00

Natalie Portman eğer Black Swan ile Oscar alamazsa çocuğumu keserim!

2011-01-15T02:49:00.002+02:00

Meraktan çatlama noktasındaydım bu filmi izleyene kadar. Yerimde duramamazlık vardı. Merak ettiğim bir film ile ilgili yorum okumamayı tercih ederim. Yazılan en ufak bir eleştiri-ki bnm değil hiç tanımadığım bir başka kişinin düşüncesi olsa da- beni tüm film boyunca o yanlışı aramam gibi gereksiz ve aptalca bir uğraşa sokar, izlediğimden bir bok anlamam.

Aranofsky filmlerinde dikkatimi de hep ana karakterin uğraşısındaki ayrıntılar çeker. Misal bir uyuşturucu müptelası sayesinde bedenime nasıl uyuşturucu enjekte ederim-tüm hazırlık safhası yani- ya da bir uyuşturucu partisinde insanlar kendilerini nasıl kaybederler biliyorum artık. Veya bir güreşçinin maça çıkmadan önce saçını mı boyadığı, fake bir dövüş için yaptığı market alışverişinde neler satın alabileceği ya da bir balerinin yeni bale ayakkabılarını nasıl kesip biçip kendine uygun forma getirdiği gibi ayrıntılar bana o film için ne kadar çalışıldığı hakkında fikir vermek hatta beni etkilemek için konulmuş gibi geliyor. Eh işini de biliyor ama, her bir ayrıntı sahnesinde yeni birşey görme ve öğrenmenin hazzıyla kendimden geçiyorum, mest oluyorum. Sürekli etrafında dönen bir balerini 250 açıdan çekmek nasıl bir şeydir düşünüyorum küçük cahil kafamla hala.

Oscar'ları The Hurt Locker'dan sonra kim ne kadar umursuyor bilmiyorum ama ben gerçekten özverili çalışmaların ödüllendirilmesinden yanayım. Yok efendim neymiş "Monster" filmiyle Charlize T. makyajından dolayı aldı, öbürü bilmemnesinden dolayı aldı fln. Ee bu bile acayip birşey değil mi? Güzel Natalie Portman bu filmde kimbilir ne kadar bale çalıştı, kaç gün, hafta...? Haa ben demiyorum zaten "Hobaa, Gerard Butler Spartalı'da öküz gibi çalışmış, irade, sabır o kadar vücut yapmış hemen verelim bir heykelcik"

Ama şu da bir gerçek ki misal Natalie gibi bir oyuncu bu filmle almasa bile birkaç yıl içinde zaten o altın heykelciği kapıcak, ama şimdi birileri gıcık kapıp da "aman her ön hazırlığı yuhh dedirten filme de vermeyelim otomatiğe bağlamış gibi" güdüsüyle bi hıyarlık ederlerse bozulurum, sinirlenirim, ana bacı bırakmam dümdüz giderim ona göre.

İnsanın şarap içilen bir masadan "amuna goyyim" lafını duyduktan sonra kitsch geçirmesi muhtemel ama kim demiş ki şarap kadehini elimize aldıktan sonra birer "monşer" olmamız gerektiğini...

2011-01-12T23:55:00.001+02:00

Paso Biletix'e çalışıyorum her ay, pompola yavrum pompala! Yoluncak tüy kalmadı artık!

2011-01-05T22:43:00.001+02:00

Haa kabahat bende zaten, çekicen elini sosyal medyadan, netten, gazetelerin etkinlik eklerinden, bak belini nasıl doğrultuyorsun 2 ayda. Bu kafayla sürünmeye devam anliyacağın...

Happy Fuckin New YEAR

2011-01-04T14:39:00.002+02:00

Yılbaşı geldi ve geçti. Herkeste bir coşku bir heyecan vardı, ben hariç, ha bi de vize başvurusu reddedilmiş bir iş arkadaşım. Evet, ben de "1 Ocak'ta herşey çok mu farklı olacak, ne değişecek ki hayatımızda" diye düşünen duygusuz, içten ölü tabiatlı güruhtanım. Bu yüzden o gün çalışmak ya da çalışmamak bnm için pek bir önem teşkil etmiyor. Çalıştık, o ayrı.

Ben tıpkı doğumgünlerindeki gibi bir hüzün duyuyordum açıkçası, hatta ondan da fazla. Çünkü kimse bnm doğumgünümü yeni yılın gelmesinden daha büyük bir coşkuyla kutlamıyor. Quite sad.

Bir de şu var tabi: Yeni bir yılı karşılamak bende yeni başlangıçlardan ziyade geçen 12 ayın muhasebesini yapmama neden oluyor. Az da olsa gelişme kaydettiğimi düşünmek istiyorum yoksa kendimi pek bir sefil hissedeceğim.

Nihayet kahrolası diplomamı aldım, ot içtim, ilk kez aşık oldum, aşk acısı çektim, depresyonla tanıştım, hiçbir şey yap(a)mamanın keyfi değil sonsuz boşluğu içinde aylarımı harcadım. Asalak bir ev objesi gibiydim, salondaki biblo ya da kırlentten farksızdım. Kilo aldım-verdim, içtim-sızdım, hayatımdan birilerini çıkardım-yerlerini doldurmak pek zor olmadı. Favori restorantlarımda favori yiyeceklerim ve favori masalarım oldu. Yeni filmler, albümler, kitaplar, kıyafetler...

5 aydır çalıştığım bir işim var, cruise maceramı bilinmeyen bir tarihe erteledim, yurtdışına gitme/çalışma hayalimden vazgeçmek üzereyim. Varis sahibi olmaktan kurtuldum şimdilik ama stres yeterince yıpratıcı. TV-gazete-haberlerden nefret ediyorum artık. Bu ülke batsa tırnağımı kıpırdatmam gibi geliyor, kim batırdıysa o çıkarsın, ne hayrını gördük ki allasen.

Özellikle son zamanlarda karadelik boyutunda bir tatminsizlik hayatımın başrolünde olağanca ağırlığıyla. Gitmiyor. Uğraştım ama bumerang gibi meret. Atamıyorsun başından. Yeni birşeylere dahil olmak, heyecan duymak, sıradanlığın kıskacından kurtulmak için denedim türlü şeyi. Kendimi tamamiyle birşeye adayamamak beni o kadar huzursuz ediyor ki. Benzer düzende yaşayan bir sürü insan var, ya durumlarının farkında değiller ya da farkındalar ama bundan fazla rahatsızlık duymadan yaşama üstün yeteneğine sahipler. Farkında olanlar da bu ağırlığın altında ezilmek üzereler zaten. Toplumdaki diğer bireyler adına da. Sondan bir öncesi...Kapitalizmin getirdiği "daha iyi, daha çok, daha üstün, daha şu, daha bu"lar yüzünden memnuniyetsiz ve her daim aç, herşeyi anında tüketip suyunu sıkan şehir insanının beklentilerini karşılamaya yetecek kadar fırsat var nasıl olsa dışarıda. Oldu da hepsi tükendi, o zmn da "kendine yardım kitapları" alarak içlerine düştükleri ruhsal bok çukurundan kurtulabilir, kendi küllerinden yeniden doğabilirler.

Neyle başlayıp neyle bitirdim bakar mısın allah aşkına?! En iyisi karikayla bitirip yazıyı kurtarmak.

YouTube'da 2008 Love Parade videolarını izliyorum. O an istedim ki Moby karşımda olsun, ben de "Bnm küçük dahim" diyip o çıplak kafasından öpsem!

2011-01-04T11:43:00.001+02:00

Paul van Dyk'ı da izledim, ne hoştu kardeşim o öyle yanık ten, mavi gözler, çarpık bir gülümseme fln. Neyse tamam bnm erkek izlenimlerimi en salyalısından anlatmak çok mühim değil ama o Creamfields olsun Love Parade olsun -ya da ne biliyim Sensation'lar bile olur- illa ki ölmeden önce bir dans müzik festivaline katılınacak. Ama t.şşaklı bir organizasyon olcek tabi, Kilyos'ta ex baldız Berna Öztürk'ün çaldığı festivallerden değil. Nasip kısmet kader işleri bunlar, naparsın. Amen.

Miami'de nasıl partiliyormuş insanlar, ahanda böyle

Top 3 for SUEDE

2010-12-31T13:15:00.000+02:00

Everything will flow
Trash
He's gone

Parlak ZIRVALAR

Starbucks’daki kasanın yanında “beni al” diye bağıran itemlar

Eczanelerde ilaçtan başka herşeyin bulunması mevzuu…

Tam kafa dinlemek için uygunken...

Giden sevgilinin ardından...böhü

Amaçsız Yaşıyorum

2 haftadır işsizlik durumuna dair söylenesi birkaç şey...

Bazı hatunların poz verirken bir ayaklarını dizden kırarak yukarı kaldırmaları beni deli ediyor, moda mıdır nedir aq?!

Daha yeni dinliyorum!

Al işte geldi yaz, b.k varmış gibi

Adamın biri bir gün yolda yürürken...

Human Centipede filminin 2.sini çektiklerine inanamıyorum. Yasaklanmış İngiltere'de tabi:))

"Tutunamayanlar"ı bitirdim başladıktan 250 yıl sonra!!

Üstad Bernard Shaw ne demiş?

Fest.den Sonra

Fest.den Önce

İzin günü kadar keyifli bir şarkı

Why u need to sleep with a teddy bear?

Atlet don oturuyorum yatağın ortasında, uyumam gerek.

Mehmet Günsür'ü koymayın bir kere de aşık rolüne arkadaş...

İş yeri hekimi denen figür cenever değilmiş

Pazar izin günleri...

Sıkıcı Hayata Fırça Darbeleri

Resmi dairelerden günahım kadar hoşlanmamak...

Worry is like a rocking chair..it gives you something to do but it doesn’t get you anywhere

Bir servis elemanının kafasından ışık hızıyla geçenler...

Herhangi birşey için "tutku besliyor muyum" diye düşünürüm yıllardır...

Kirsten Dunst yakından pek şeker. Tamamen doğal. Holivud yıldızı demezsin görsen;)

"Gişe Memuru" ve "Incendies"

Denize karpız kabığı düşmesi hiç umrumda olmadı, varsa yoksa kirazı tezgahta görme isteği, o kadar

"Simplicity is the Ultimate Sophistication"

Woohooo, harddisk için 800 teeeleee dedi expert amca

Nuri Bilge Cannes'den eli boş dönmedi ama...

Ian Curtis'in ölüm yıldönümüne nasıl denk getirdim "Control"ü izlemeyi aklım almıyor. 365'te bir.

Uzun süren durağanlıktan sonra birşeylerin olması kaçınılmazdı artık.

22 Ağustos'taki internet yasakları mevzusu hakkında duyduğum en direct cümle: "Porno izleyebilecek miyiz" Gayet yalın ve sonuç odaklı bir yaklaşım, öyle değil mi?

Birileri Demirören Beyoğlu denen ucubenin ırzına geçsin lütfen, dayanamıyorum artık!

One Love Festival Kombine & Rock'n Coke 2.Gün biletlerimi aldım bugün.

Mor süet ayakkabı aldım, bir saniyelik de olsa "PIMP imajı veriyor muyum aceba" diye düşünmedim değil. Allahtan spor:)

1.5 dakkada ayakkabı-çorap çıkaran adamlar olduğu düşünülürse o kadar da kötü sayılmamalı:p

‎"If you love something set it free, but don't be surprised if it comes back with herpes." *** Chuck Palahniuk

"Fuck the System" demeden önce cebindeki paranın nereden geldiğini düşün genç! Başkasının emeğiyle caka satma!

sırf indirimli bilet aliyim diye mastıra başlicam şerefsizim, indirimli-tam arasındaki fark yüzünden inme geçirmem yakındır.

Pek sevdim filmi. Kim bilir ne kadar çok kişi kendini, eski sevgililerini ya da arkadaşlarını o karakterlerle özdeşleştirdi...

Camdan müzik sesi geliyor, canlı performans, hatta tüm şarkılar tanıdık.

İçimdeki kötülüğü ortaya çıkarma vakti geldi

‎"There's a very fine line between being a perfectionist and being a c--t"

yolda kurbağa gördüm lan gece, kaldırımda aslında, ürktü benden kaçıp saklandı, ben daha da çok korktum arkamdan gelir sırtıma kafama atlar zıplar diye

Sponge bob gay mi? En yakın arkadaşı Patrick gerçekten yakın arkadaşı olabilir. O zmn suyun altında sık sık yıldız kayıyor olması muhtemel…

Ne zmn cevizli kek yesem ama ilk ama son lokmada o tedirginlik beni ele geçiriyor: ya içinden kabuk çıkarsa ve ben Godzillavari, şekilde lokmamı çiğnerken çotonk diye dişimi kırarsa?!

Off salyangozlar, sefil hayatımda bir siz eksiktiniz!!

"İslami Evlilik Sitesi" diye bir banner gördüm sitelerin birinde. Manyaklığa bak!

Gerçekten Amy Winehouse konserine 150 tl vermeli miyim diye düşünüp duruyorum. Gerçekten...

Vay anasını, blogda bir renk değişimi yapiyim dedim, domino taşları gibi bozuldu dokunmamla. Massive impact. Tümden yeniledim bende, bahar stayla:))

Amy Winehouse - 20 Haziran - Küçükçiftlik Park :))) Hoş bir sürpriz:)

Konser tarihleri belli oldukça helecanlanıyor insan

"People get up everyday, tells them they're gonna change their lives. They never do" The Town (2010)

Gün, arabasının rahatlığı içindeyken umursamazca kaldırımdaki yani-arabasız- pis fakir insanları donlarına kadar ıslatma günüdür.

Sadece akıp gitsin günler, faydası olsun olmasın...

24 hour party people'ın soundtrack'i ne güzel öyle. Control'ü izleyeceğim bir de, dersimiz Ian Curtis.

yeni yeni ne çok şey öğreniyorum, şaşırmak ve şaşırtılmak da ayrı birşey.

Akşam çalışmaya alışmaya başlicam, o zmn da sabaha geçmiş olurum kesin. İş başında, ayakta esniyorum resmen su aygırı gibin.

23 Nisan'da Mark Knight çalacak Indigo'da. Nefis:))

Bomba eğitimi mi ne haltsa, onu almam için mesaimden 2.5 saat önce otele gitmem gerekiyormuş!

"All God does is watch us and kill us when we get boring. We must never, ever be boring." Chuck Palahniuk

Fitness'a başladım, ilk günümdü, yorgunluktan ölmek:)) Hatta bir ara bedenimi kros makinasının üzerinde bıraktım, ruhum salonda dolaşmaya başladı, beyaz ışığı göremediğm için bu entry'yi girebildim bu akşam:))

1.5 aydır sabahçıyım ama gene alışamadım gene alışamadım. bir de işin kötüsü o kadar (yani elimden geldiğince) hazırlanmama karşın sabahları "yataktan az önce mi kalktın" laflarına maruz kalıyorum. Dinlendim, uykumu aldım, gene de bi boka benzeyemiyorum!

Yeni işe başlayanlar deneme süresine tabi tutulmasın. İnanılmaz gerginim ve kafaya takmış durumdayım, paranoya yakın.

eski defterleri karıştırasım geldi. ebedi platoniklerimdendir Mickey:)

Cirque Du Soleil- her gün izleyip bıkmayabilirim

Reflexology Tecrübesi

Cumartesi Cirque du Soleil'deyiz:))

"Be Yourself. Everyone else is already taken." Oscar Wilde

Michael Fassbender'ı ilk kez farkettim. Hunger'da.

Valentines Day!!!!!!! Geldi mi gene?! DAMN!

Yeni bir parfüm almak bana zevk veriyor. Gerçekten mutlu oluyorum.

"I could do that"﻿ + "Yeah, but you didn't" = Modern Art

Tezgahtar diye birşey vardı eskiden artık onlar birer havalı "satış danışmanı"!

Olafur@IKSV Salon

Çikolata ve kahve nasıl birbirine yakışır bu kadar? Afrodit ile Adonis sevişse bu kadar olmaz...

"I could do that" + "Yeah, but you didn't" = Modern Art